ΓΙΑ ΤΟ ΔΕΥΤΕΡΟ ΦΩΤΕΙΝΟ ΑΣΤΕΡΙ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΜΑΣ....

Σαν σήμερα αργά το βράδυ, ξημερώματα της επομένης, το δεύτερο αστέρι της ζωής μας βιάστηκε... "Βιαζόταν να βγει να σε γνωρίσει" ήταν η απάντηση που έδωσα στην κόρη μου που αναρωτιόταν γιατί δεν πρόλαβε να σβήσει όλες τις ημέρες από το ημερολόγιο που της είχαμε φτιάξει μέχρι τη μέρα που θα γεννιόταν ο αδελφούλης της... Αυτό που πίστευα εγώ - και οι αιώνιες ενοχές μου - είναι πως τον είχα ταλαιπωρήσει πολύ εκεί μέσα και δεν άντεχε άλλο... Ποιος να ξέρει άραγε γιατί βιάστηκε τόσο να βγει;; Και να μας ξαφνιάσει τόσο υπέροχα;;

Η αλήθεια είναι πως η περίοδος αυτής της εγκυμοσύνης ήταν πολύ δύσκολη... Έτυχαν τόσα πολλά και δυσάρεστα, όμως αυτός βγήκε νικητής, γιατί από την κοιλιά φαινόταν μαχητής...!!! Μαχητής και χαμογελαστός... Τόσο χαμογελαστός λες και θέλει διαρκώς να μου θυμίζει πως η ζωή είναι τόσο όμορφη, δύσκολη μα όμορφη!! Και το βλέπω κάθε μέρα στα υπέροχα ματάκια του...!! Παρ' όλες τις αντιξοότητες, τις δυσκολίες, τους φόβους, είναι εδώ κάθε μέρα να μου το θυμίζει με το ακαταμάχητο γέλιο του, με τα τεράστια μάτια του που πετάνε φωτιές και με τη μοναδική πονηριά του... Έχει ένα δικό του μοναδικό τρόπο να σε κάνει να τον αγαπάς...
Αύριο λοιπόν, θα φυσήξει τα δύο του κεράκια, που προπονείται τόσο καιρό και όποτε του το θυμίζω σηκώνει ψηλά τα χεράκια του και φωνάζει "ήτω..." στην προσπάθειά του να πει ζήτω!!!!!!!!!!!!!!!!! Αύριο λοιπόν, ετοιμάζει η υπέροχη μεγάλη αδελφή του το κέικ και τα μπισκοτάκια που θα μοιράσει στους φίλους της για τα γενέθλια του αδελφού της... Κι εμείς θα κάνουμε την πρόβα μας, ώστε με την πρώτη ευκαιρία, να του κάνουμε ένα μικρό και όμορφο παρτάκι, με λίγους και εκλεκτούς φίλους...
Απλά κοιτάζοντάς τον σήμερα την ώρα που τον έβαζα για ύπνο, μου ήρθαν τόσο έντονες αναμνήσεις, που θέλησα να γράψω για εκείνη τη μέρα, λίγα, ελάχιστα, από αυτά που ένιωσα... Εκείνα τα μοναδικά συναισθήματα...
Για σένα Αχιλλέα μου, με την ευχή να είσαι πάντα γερός, μαχητής, αγωνιστής και χαρούμενος όπως έχεις υπάρξει μέχρι τώρα...!!!