ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ....

Υπάρχουν κάποιες μέρες που είναι πιο δύσκολες από τις άλλες... Κάποιες μέρες που θέλεις να κλαις, να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο, που απογοητεύεσαι, που θες απλά να εξαφανιστείς... Κάποιες μέρες σαν την Παρασκευή που έφυγα από τη δουλειά, που έρχονται στιγμές που με ζορίζουν πολύ... όχι τα θέματα δουλειάς, αυτά δεν με φόβισαν ποτέ...Δύσκολα ή εύκολα, είναι απλά δουλειά... Τα διαπλεκόμενα δεν άντεχα ποτέ μου... Το να είσαι στη μέση ενός κυκεωνα, μιας κατάστασης που θες να φύγεις, να ξεφύγεις... μα δεν μπορείς...

ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ...

Και αυτό το τραγουδάκι για σένα....
Μην τα παρατάς... Έχει πολύ παρακάτω...

ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΚΛΑΙΓΑΝΕ....

Μια ψυχή με στεναχώρησε σήμερα... Στεναχωρήθηκα γιατί δεν είχα καταλάβει πόσο είχε επηρεαστεί και πόσο βαρύ ήταν ένα γεγονός... Στεναχωρήθηκα γιατί καθώς ήμουν κλεισμένη στον δικό μου κόσμο, στα δικά μου προβλήματα, στον δικό μου μικρόκοσμο, στον δικό μου πιεσμένο χρόνο, που πάλευα να προλάβω τα πάντα, ξέχασα να βλέπω στα μάτια τους ανθρώπους που αγαπάω... Δεν προλάβαινα να μιλήσω στο τηλέφωνο, δεν προλάβαινα να βρεθούμε, δεν προλάβαινα να καταλάβω και να αντιληφθώ τίποτα...

ΧΑΘΗΚΑΜΕ....

Πάει καιρός.... Ένας χρόνος και κάτι... Που έχω χαθεί, όχι μόνο από εδώ, αλλά από όλους και από όλα... Και ξέρω πως υπάρχουν λίγοι άνθρωποι, που υπάρχουν γύρω μου και περιμένουν υπομονετικά να "ξαναβρεθώ"... Οφείλω ένα μεγάλο συγνώμη σε πολλούς και για πολλούς διαφορετικούς λόγους. Ο πιο σημαντικός είναι ότι εξαφανίστηκα... Κλείστηκα στο καβούκι μου.... Όπως μου είπε και κάποιος κάποια στιγμή, κατέβηκα από το συννεφάκι μου και σοκαρίστηκα... Μπορεί να είναι κι έτσι! Αυτούς που ζούνε στον κόσμο τους, τους λένε τρελούς... Εγώ τους λέω ευτυχισμένους! Θεωρίες μικρών ανθρώπων όμως, και τι νόημα έχουν; Κανένα... Απλά σκόρπιες σκέψεις...