ΧΑΘΗΚΑΜΕ....

Πάει καιρός.... Ένας χρόνος και κάτι... Που έχω χαθεί, όχι μόνο από εδώ, αλλά από όλους και από όλα... Και ξέρω πως υπάρχουν λίγοι άνθρωποι, που υπάρχουν γύρω μου και περιμένουν υπομονετικά να "ξαναβρεθώ"... Οφείλω ένα μεγάλο συγνώμη σε πολλούς και για πολλούς διαφορετικούς λόγους. Ο πιο σημαντικός είναι ότι εξαφανίστηκα... Κλείστηκα στο καβούκι μου.... Όπως μου είπε και κάποιος κάποια στιγμή, κατέβηκα από το συννεφάκι μου και σοκαρίστηκα... Μπορεί να είναι κι έτσι! Αυτούς που ζούνε στον κόσμο τους, τους λένε τρελούς... Εγώ τους λέω ευτυχισμένους! Θεωρίες μικρών ανθρώπων όμως, και τι νόημα έχουν; Κανένα... Απλά σκόρπιες σκέψεις...

Για να απολογηθώ λιγάκι - αν και ξέρω πως δεν χρειάζεται, απλώς έχω την ανάγκη να το κάνω - τα τελευταία χρόνια, ειδικά τα 2 - 3, έγιναν τόσες ριζικές αλλαγές στη ζωή μου, που ειλικρινά, δεν κατάφερα να τις αντιμετωπίσω όρθια... Κι έχω ακόμα πολλές εκκρεμότητες και απλώς κλείνω τα μάτια γιατί δεν έχω το κουράγιο να τις αντιμετωπίσω... Τι να πρωτοθυμηθώ από τα τελευταία δύο χρόνια... Τρέξιμο, Βραζιλία, εγκυμοσύνη, μετακόμιση, νοσοκομεία, ξενοδοχεία, οικοδομή, αλλαγή δουλειάς.... Το χειρότερο όλων μέσα σε αυτό το διάστημα και μέσα από άσχημες και δύσκολες καταστάσεις, είναι να συνειδητοποιείς πόσο αλλάζεις εσύ... Το χειρότερο από όλα που μου συνέβη, είναι που έχασα ένα κομμάτι του εαυτού μου... Έχασα το παιδί που είχα μέσα μου... Την παιδική αθωότητα που επέμενα να την κρατάω θωρακισμένη μέσα μου και να την απολαμβάνω, με τα υπέρ και τα κατά.... Αυτό παλεύω να ξαναβρώ... Έρχονται στιγμές που θυμώνω... Θυμώνω πολύ... Όχι με τους άλλους, αλλά με εμένα... Το αιώνιο ενοχικό σύνδρομο δάσκαλε... Θυμώνω, γιατί δεν αντιμετώπισα τα πράγματα στο χρόνο τους, αλλά απλώς γύριζα την πλάτη από φόβο και ανικανότητα της στιγμής.... Και αυτά απλώς συσσωρεύτηκαν... Θυμώνω γιατί πίστεψα πως είμαι δυνατή και αντέχω ΕΓΩ, κι εκεί κάπου χώθηκε και ο εγωισμός (γιατί δεν ξέρω), και αποφάσισα να γίνω ήρωας! Μόνο που ξέχασα πως κανένας ήρωας δεν ζει.... Όταν συνειδητοποίησα πως τελικά ΔΕΝ αντέχω, ΔΕΝ τα βγάζω πέρα, ήταν αργά πια... Γιατί σήκωσα το κεφάλι μου και είδα άλλο κόσμο... ΟΛΑ γύρω μου είχαν αλλάξει... Κι εγώ ήταν σαν να ξύπνησα από κώμα, και μου φαινόταν όλα άγνωστα.... Και πώς μπορεί αναρωτιέμαι ένας άνθρωπος που ξυπνάει από κώμα να αντιμετωπίσει τη ζωή του;;;; Και τότε αντιλήφθηκα πως δεν είχαν αλλάξει μόνο τα πάντα γύρω μου, αλλά είχα αλλάξει ΕΓΩ....
Είναι λίγο χαζό ίσως, αλλά μου μοιάζει με τη θεωρία του ΧΑΟΥΣ... Ένα πέταγμα της πεταλούδας, ήταν ικανό να μου αλλάξει όλη τη ζωή...
Η μετάβαση είναι τις περισσότερες φορές δύσκολη και βίαιη για πολλούς λόγους. Πιστεύω πως αυτό συμβαίνει επειδή έχουμε μια σταθερή και αναλλοίωτη ιδέα για τον εαυτό μας, την οποία δεν θέλουμε να εγκαταλείψουμε. Φτιάχνουμε νοητικά μια πορεία, την οποία θέλουμε να υλοποιήσουμε και αυτήν κυνηγάμε. Όμως η ζωή λειτουργεί ανεξάρτητα από τις δικές μας ιδέες για αυτήν ή για εμάς. Όμως το «ποιος είσαι» το φτιάχνεις αληθινά καθημερινά… εγκαταλείποντας αυτό που ήσουν, επιλέγοντας ξανά, επανεξετάζοντας συνειδητά, χωρίς τραγικότητες και δράματα στην  πορεία της καθημερινότητάς μας. Είναι απλό και αφορά τα πάντα…
Η κάθε απόφαση και επιλογή μας, φτιάχνει λιθαράκι λιθαράκι αυτό που είμαστε κάθε στιγμή. Είναι και η οπτική μας που μας μπερδεύει πολλές φορές. Και τότε νομίζουμε ότι τα πράγματα είναι όπως θέλουμε να τα βλέπουμε. Κι έτσι παγιδευόμαστε σε ένα ολόγραμμα που γίνεται πραγματικό.
Όμως, όταν τολμάς να βγαίνεις από την εικονική πραγματικότητα, πρέπει να έχεις το σθένος και την τόλμη να παραμένεις στο «κενό», μέχρι να καθαρίσει η ματιά σου και να ανοίξουν τα εσωτερικά μάτια σε μια μεγαλύτερη, σφαιρικότερη πραγματικότητα, που δεν θα σου την περιγράψει κανείς, ούτε χωράει σε λέξεις που έμαθες να χρησιμοποιείς.
Ξέρω πως ακούγονται πολύ μπερδεμένα όλα αυτά και ίσως και να είναι, όπως είμαι κι εγώ... Αλλά την περασμένη Κυριακή, υποσχέθηκα στον εαυτό μου, πως ήρθε η ώρα να σηκωθώ... Να βγω από όλο αυτό που έχω παγιδευτεί... Η ζωή είναι μικρή για να αναλωνόμαστε με οτιδήποτε λιγότερο σημαντικό από την υγεία!....
Μου είναι πολύ δύσκολο στη ζωή μου να βάζω Χ και τελείες... Αργώ να το κάνω, και όταν το αποφασίζω τελικά, χάνομαι μέχρι να ξαναβρώ τη δύναμη να συγκροτηθώ ξανά.... Και τον τελευταίο καιρό, χρειάστηκε δυστυχώς να βάλω αρκετές τελείες, εσωτερικές τελείες, και ζορίστηκα. Ήταν όμως απαραίτητο για να με ξαναβρώ...
Μερικές από τις αποφάσεις που πήρα κι ελπίζω να τις τηρήσω, είναι να προσπαθήσω πάση θυσία, να μην περνάει πάνω από μία εβδομάδα που δεν θα βλέπω έστω και για ένα γρήγορο καφέ, τους λίγους και καλούς φίλους που έχω, και θα προσπαθώ μία φορά την εβδομάδα να κάθομαι και να γράφω λιγο κάποιες σκόρπιες σκέψεις.... που πάντα λειτουργούσε για μένα σαν.... βαλβίδα εκτόνωσης... Και τι να γίνει... Ας κάνει και λίγο παραπάνω πάρτυ η σκόνη σπίτι...!!! :)
Γιατί πρέπει να ξαναβρούμε το κέφι μας, το γέλιο μας, τους εαυτούς μας.... Και όχι τίποτα άλλο έχει πέσει και ο τρελοκούμπαρος της παρέας που φρόντιζε να μας ξεσηκώνει συχνά.... Λοιπόν.... ΤΕΛΟΣ... Τα προβλήματα δεν τελειώνουν ΠΟΤΕ.... Δυστυχώς... Ας μη χάσουμε το μοναδικό μας όπλο.... ΤΟ ΓΕΛΙΟ ΜΑΣ ΚΑΙ ΤΗ ΘΕΤΙΚΗ ΜΑΣ ΕΝΕΡΓΕΙΑ....
Κουμπαρούλα....για σένα πάει αυτό... Ξέρεις εσύ...

Επανέρχομαι....