ΕΓΩ ΜΙΛΑΩ ΓΙΑ ΔΥΝΑΜΗ....

Κι ένα αγαπημένο τραγουδάκι που ακούω σχεδόν κάθε πρωί....

ΤΟ ΠΙΤΣΙΡΙΚΑΚΙ

Κι έτσι να αφιερώσω και αυτό το τραγουδάκι, που θα ήθελε ο Τέλης να το τραγουδάει κάθε φορά που κάνει δουλειά με τον κουμπάρο...!!!

ΣΥΝΑΙΣΘΗΜΑ VS ΛΟΓΙΚΗΣ...

Οριακά ξεπέρασα τη βδομάδα... Ευτυχώς που τυχαίνει και καμία γιορτή και καταφέρνουμε να βρισκόμαστε μία φορά την εβδομάδα! Και κοιτάμε ο ένας τον άλλον στα μάτια να δούμε αν είμαστε καλά, ή πόσο χάλια είμαστε... Μπορεί να χαλάμε και τους φρεσκοβαμμένους τοίχους, αλλά αυτά παθαίνεις όταν αφήνεις τους άντρες να συζητάνε για τεχνικά θέματα και να προσέχουν κι ένα ζωηρό μπομπιράκι ταυτόχρονα...!! Και πάει ο τοίχος! Αυτό όμως είναι το λιγότερο μπροστά στο να συνειδητοποιείς άλλα πράγματα... Και ο νοών νοείτω... Όλα λύνονται... Υπάρχει η μεριά της λογικής που προχθές το βράδυ συνειδητοποίησα για ακόμα μια φορά πως είναι απαραίτητη και η μεριά του συναισθήματος που πολλές φορές καταστρέφει αντί να λύνει προβλήματα... Πάντα όμως εγώ επιμένω πως μια αγκαλιά είναι εξίσου απαραίτητη με τη λογική...

ΑΧ ΑΥΤΑ ΤΑ ΓΑΝΤΙΑ....

Ένα ευχαριστώ στην κουμπαρούλα μου την τρελή που έτρεχε να πάρει γάντια στη βαφτιστήρα της, γιατί έκλαιγε που έχασε το γάντι της σχολείο... Τι να πω... Χωρίς λόγια... Είναι σπουδαίο να αποδεικνύεται καθημερινά πως οι άνθρωποι που έχεις επιλέξει να είναι στη ζωή σου, είναι τόσο... υπέροχοι.... Δεν θα πω ευχαριστώ, γιατί έχουμε πει πως μεταξύ μας δεν χρειάζεται... Ήταν όμως τόσο συγκινητικό... Κοιμήθηκε φορώντας τα γάντια που της έφερε η νονά της...

ΟΙ ΕΝΟΧΕΣ ΜΙΑΣ ΜΑΝΑΣ...

Ξεκινάει η μέρα μας εύκολα ή δύσκολα, συνήθως δύσκολα και τρέχοντας... Εγώ σαν άνθρωπος έχω ένα θέμα με το πρωινό μου. Θέλω η μέρα μου να ξεκινάει όμορφα... Χωρίς γκρίνιες, χωρίς φωνές, χωρίς αχ και βαχ... Και το έχω δουλέψει πολύ... Το έχω παλέψει και εξακολουθώ να το παλεύω, και μεγαλώνοντας δεν το διαπραγματεύομαι κιόλας......

ΕΝΑ ΤΟΣΟ ΓΕΜΑΤΟ ΣΑΒΒΑΤΟΚΥΡΙΑΚΟ...

Ένα τόσο γεμάτο και υπέροχο Σαββατοκύριακο έφτασε πάλι στο τέλος του... Όμως αυτή τη φορά το "ρούφηξα"... Και τώρα πριν συνεχίσω τις δουλειές μου, σκέφτηκα να κρατήσω την υπόσχεσή μου για μία φορά τη βδομάδα.. Εσείς την κρατήσατε και πέρασα τόσο όμορφα χθες το βράδυ... Τόσο όμορφα... Κι ας κουτουλούσα σήμερα, κουτουλούσα χαμογελαστή...

ΚΑΠΟΙΕΣ ΜΕΡΕΣ ΠΙΟ ΔΥΣΚΟΛΕΣ ΑΠΟ ΤΙΣ ΑΛΛΕΣ....

Υπάρχουν κάποιες μέρες που είναι πιο δύσκολες από τις άλλες... Κάποιες μέρες που θέλεις να κλαις, να χτυπάς το κεφάλι σου στον τοίχο, που απογοητεύεσαι, που θες απλά να εξαφανιστείς... Κάποιες μέρες σαν την Παρασκευή που έφυγα από τη δουλειά, που έρχονται στιγμές που με ζορίζουν πολύ... όχι τα θέματα δουλειάς, αυτά δεν με φόβισαν ποτέ...Δύσκολα ή εύκολα, είναι απλά δουλειά... Τα διαπλεκόμενα δεν άντεχα ποτέ μου... Το να είσαι στη μέση ενός κυκεωνα, μιας κατάστασης που θες να φύγεις, να ξεφύγεις... μα δεν μπορείς...

ΜΗΝ ΤΑ ΠΑΡΑΤΑΣ...

Και αυτό το τραγουδάκι για σένα....
Μην τα παρατάς... Έχει πολύ παρακάτω...

ΓΙΑ ΤΑ ΜΑΤΑΚΙΑ ΠΟΥ ΣΗΜΕΡΑ ΚΛΑΙΓΑΝΕ....

Μια ψυχή με στεναχώρησε σήμερα... Στεναχωρήθηκα γιατί δεν είχα καταλάβει πόσο είχε επηρεαστεί και πόσο βαρύ ήταν ένα γεγονός... Στεναχωρήθηκα γιατί καθώς ήμουν κλεισμένη στον δικό μου κόσμο, στα δικά μου προβλήματα, στον δικό μου μικρόκοσμο, στον δικό μου πιεσμένο χρόνο, που πάλευα να προλάβω τα πάντα, ξέχασα να βλέπω στα μάτια τους ανθρώπους που αγαπάω... Δεν προλάβαινα να μιλήσω στο τηλέφωνο, δεν προλάβαινα να βρεθούμε, δεν προλάβαινα να καταλάβω και να αντιληφθώ τίποτα...

ΧΑΘΗΚΑΜΕ....

Πάει καιρός.... Ένας χρόνος και κάτι... Που έχω χαθεί, όχι μόνο από εδώ, αλλά από όλους και από όλα... Και ξέρω πως υπάρχουν λίγοι άνθρωποι, που υπάρχουν γύρω μου και περιμένουν υπομονετικά να "ξαναβρεθώ"... Οφείλω ένα μεγάλο συγνώμη σε πολλούς και για πολλούς διαφορετικούς λόγους. Ο πιο σημαντικός είναι ότι εξαφανίστηκα... Κλείστηκα στο καβούκι μου.... Όπως μου είπε και κάποιος κάποια στιγμή, κατέβηκα από το συννεφάκι μου και σοκαρίστηκα... Μπορεί να είναι κι έτσι! Αυτούς που ζούνε στον κόσμο τους, τους λένε τρελούς... Εγώ τους λέω ευτυχισμένους! Θεωρίες μικρών ανθρώπων όμως, και τι νόημα έχουν; Κανένα... Απλά σκόρπιες σκέψεις...