Όλο αυτόν τον καιρό, δεν θέλησα συνηδειτά να αναφερθώ στο θέμα της οικονομικής κρίσης και σε όλο αυτό το καταθλιπτικό συνοθύλευμα πληροφοριών είτε από άσχετους είτε από επιτήδειους... Αλλά αυτό είναι μία άλλη και πολύ μεγάλη ιστορία.. Το γιατί κάποιοι επιτήδειοι σκοπίμως μας παραπληροφορούν και μας τρομοκρατούν.. Βλέπε Γκαίμπελς (γερμ. Paul Joseph Goebbels) Ήταν από τους γνωστότερους Γερμανούς εθνικοσοσιαλιστές. Κατά την διάρκεια της εξουσίας των εθνικοσοσιαλιστών ήταν υπουργός Δημόσιας Διαφώτισης και Προπαγάνδας. Και ο νοώ νοήτω...
Αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι απέχω, ούτε ότι δεν έχω μερικά σενάρια στο μυαλό μου με το τι θα επακολουθήσει, ούτε ότι δεν ξέρω τι σημαίνουν όλα αυτά.Θέλησα συνειδητά και επί σκοπό και με μεγάλη προσπάθεια να απέχω από το τριπάκι που προσπαθούν να μας βάλουν... Γιατί βαρέθηκα να βλέπω γύρω μου καταθλιπτικούς ανθρώπους, με ένα μόνιμο φόβο και μία μόνιμη αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους, γιατί είναι πραγματικά θλιβερό η πιο συνηθισμένη απάντηση πια στο "καλημέρα, τι κάνεις" να μην είναι το "μια χαρά, εσύ;", όπως ήταν μέχρι πρότινος, αλλά "τι να κάνω, χάλια. Δεν βλέπεις πως είναι τα πράγματα;"...
Μόνο εγώ το βλέπω θλιβερό;;; Η απάντηση που μου βγαίνει αυθόρμητα πια είναι "τι περιμένεις τότε; άνοιξε ένα λάκο και μπες μέσα.", αλλά επειδή δεν μ' αρέσει να γίνομαι αγενής, αποφεύγω ακόμα και στο ανσασέρ να μπαίνω με κόσμο.. Μόνη μου καλύτερα και χαμογελαστή! Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να επιτρέπω να μου χαλάνε τη διάθεση, όλοι αυτοί, που πιστεύουν όλους αυτούς, που τους έχουν επιτρέψει να εισβάλουν στη ζωή τους και να τους χειραγωγούν τόσο πολύ...! Σήμερα λοιπόν, λίγο θύμωσα... Θύμωσα γιατί με αποκάλεσαν αναίσθητη... Με μία δεύτερη σκέψη όμως χαμογέλασα... Γιατί ναι... Αν ο τρόπος που έχω βρει να αμυνθώ σε όλη αυτή την κατάσταση, εάν ο τρόπος που έχω βρει να προστατεύω την οικογένειά μου, τον άντρα μου, το παιδί μου, τον εαυτό μου, τους φίλους μου είναι αυτός, τότε... μάλλον κολακευτικό ήταν το σχόλιο ότι είμαι αναίσθητη... Γιατί ναι, δεν παρακολουθώ τηλεόραση και ειδήσεις από τους πολύ 'αντικειμενικούς' δημοσιογράφους, στο σπίτι παίζει μόνο ράδιο με τραγούδια ή cd με παιδικά τραγούδια ('είμαι μια καμήλα που μασάει μήλα' και χορεύουμε και γελάμε και μας θυμίζει και κάτι από το ταξίδι μας στην Τυνησία που το ακούγαμε σε όλες τις διαδρομές)... Και στις παιδικές χαρές και στις βόλτες μας δεν πιάνω κουβέντα πια με γονείς και λυπάμαι γιατί όλο και πιο συχνά η κόρη μου κοιτάζοντας γύρω της με ρωτάει: "Μαμά; Γιατί μόνο εμείς γελάμε; Γιατί όλοι οι άλλοι είναι στεναχωρημένοι και θυμωμένοι;"
Όταν λοιπόν σήμερα ρώτησα το συνάδελφο που με αποκάλεσε 'αναίσθητη', τι θα γίνει αν αύριο το πρωί έρθουμε στη δουλειά και βρούμε κατεβασμένα τα ρολά και μάθουμε πως πια δεν θα έχουμε δουλειά ούτε εγώ ούτε κι εσύ. Την ίδια κατάληξη δεν θα έχουμε; Θα αλλάξει κάτι για σένα που το φοβάσαι εδώ και δύο χρόνια, σε σχέση με μένα που δεν ασχολιόμουν;... Με κοίταξε λίγο σκεφτικός χωρίς να πει κάτι... Να σου πω εγώ τι θα αλλάξει. Ότι εδώ και δύο χρόνια τώρα εσύ ζεις μέσα στη μιζέρια, μέσα στην κατάθλιψη, σίγουρα όλο αυτό έχει επηρεάσει και την προσωπική σου ζωή και την οικογενειακή σου και την επαγγελματική σου... Γιατί πια όταν ακούνε έναν χαρούμενο άνθρωπο τους μοιάζει σαν εξωγήινος. Ναι... υπό αυτές τις συνθήκες μου ακούγεται πολύ τιμητικός ο χαρακτηρισμός της 'αναίσθητης'...!!
Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για αυτό το θέμα γιατί έχω πολύ θυμό μέσα μου.. Έχω θυμό όταν ακούω από δικούς μου ανθρώπους πως τους έχει πάρει πολύ από κάτω, όταν κλαίνε από φόβο, όταν χάνουν το χαμόγελό τους...
Αν μπορώ να κάνω κάτι έμπρακτα, να το κάνω! Θέλετε να κατέβουμε Σύνταγμα; Να πάμε στη Βουλή; Να μην πληρώσει κανείς μας τη ΔΕΗ κι ας μας κόψουν το ρεύμα; Είμαι μέσα! Αλλά να κάθομαι στον καναπέ μου, να βουλιάζω μέσα στη θλίψη παρακολουθώντας όλους αυτούς τους 'Γκαίμπελς' στην τηλεόραση, ανίκανη να αντιδράσω, ΟΧΙ! Βαρέθηκα τις καταστροφολογίες! Όπως πολύ σοφά μου είπε μια ξαδερφούλα μου τις προάλλες για ένα πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει το νεογέννητο μωράκι της (αλήθεια, αυτά είναι προβλήματα που είναι ικανά να σου στερήσουν το χαμόγελο), "Όταν ακούμε ένα καλό νέο, χαιρόμαστε. Όταν ακούμε ένα άσχημο, δεν στεναχωριόμαστε, απλά βάζουμε όλες μας τις δυνάμεις να βρούμε τρόπο να το αντιμετωπίσουμε"... Αυτό λοιπόν μάλιστα! Αυτή είναι λογική που μου ταιριάζει... Κι όπως επίσης πολύ σοφά είπε κι ο κουμπάρος μου, "η λύση του προβλήματος, εν τη γεννέσει"... Ναι, ξέρω, τα προβλήματα και οι δυσκολίες για όλους μας ήδη υπάρχουν. Κι έρχονται δύσκολες μέρες... Ίσως πολύ δύσκολες... Μετά από μία μπόρα όμως, πάντα βγαίνει το ουράνιο τόξο... Και θα έρθουν και οι πιο όμορφες μέρες... Ας τις περιμένουμε κι ας προσπαθούμε για αυτές... Αρκεί όταν έρθουν, να μην έχουμε χαθεί εμείς από τη θλίψη και τη μιζέρια... Γιατί επειδή χθες πέρασα μία αρκετά δύσκολη μέρα ψυχολογικά, σήμερα το πρωί σηκώθηκα χαρούμενη... Γιατί μπορούσα να σηκωθώ...Γιατί ήμουν καλά... Γιατί μπορούσα να περπατήσω να πάω στη δουλειά μου... Γιατί λοιπόν να μην αγκαλιάσω χαμογελαστή το παιδί μου και τον άντρα μου και να τους ευχηθώ να έχουν μία υπέροχη μέρα;;;.... Έτσι λοιπόν, αφού περπατούσα, αφού ήμουν καλά, πήγα και πήρα τρία μικρά δωράκια... Ένα για την κόρη μου, ένα για τον άντρα μου κι ένα για μένα... Όταν με ρώτησαν με απορία γιατί, η απάντηση ήταν "Για να γιορτάσουμε πως είμαστε καλά..."Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να είναι καθημερινή γιορτή... Αλλά δεν το εκτιμάμε επειδή το έχουμε.... Ας χαμογελάμε λοιπόν για αυτό! Κάθε μέρα! Κι ας αφήσουμε τους άλλους να κάνουν ότι επιλέγουν...
Αυτό δεν σημαίνει ούτε ότι απέχω, ούτε ότι δεν έχω μερικά σενάρια στο μυαλό μου με το τι θα επακολουθήσει, ούτε ότι δεν ξέρω τι σημαίνουν όλα αυτά.Θέλησα συνειδητά και επί σκοπό και με μεγάλη προσπάθεια να απέχω από το τριπάκι που προσπαθούν να μας βάλουν... Γιατί βαρέθηκα να βλέπω γύρω μου καταθλιπτικούς ανθρώπους, με ένα μόνιμο φόβο και μία μόνιμη αγωνία ζωγραφισμένη στο πρόσωπό τους, γιατί είναι πραγματικά θλιβερό η πιο συνηθισμένη απάντηση πια στο "καλημέρα, τι κάνεις" να μην είναι το "μια χαρά, εσύ;", όπως ήταν μέχρι πρότινος, αλλά "τι να κάνω, χάλια. Δεν βλέπεις πως είναι τα πράγματα;"...
Μόνο εγώ το βλέπω θλιβερό;;; Η απάντηση που μου βγαίνει αυθόρμητα πια είναι "τι περιμένεις τότε; άνοιξε ένα λάκο και μπες μέσα.", αλλά επειδή δεν μ' αρέσει να γίνομαι αγενής, αποφεύγω ακόμα και στο ανσασέρ να μπαίνω με κόσμο.. Μόνη μου καλύτερα και χαμογελαστή! Δεν καταλαβαίνω γιατί πρέπει να επιτρέπω να μου χαλάνε τη διάθεση, όλοι αυτοί, που πιστεύουν όλους αυτούς, που τους έχουν επιτρέψει να εισβάλουν στη ζωή τους και να τους χειραγωγούν τόσο πολύ...! Σήμερα λοιπόν, λίγο θύμωσα... Θύμωσα γιατί με αποκάλεσαν αναίσθητη... Με μία δεύτερη σκέψη όμως χαμογέλασα... Γιατί ναι... Αν ο τρόπος που έχω βρει να αμυνθώ σε όλη αυτή την κατάσταση, εάν ο τρόπος που έχω βρει να προστατεύω την οικογένειά μου, τον άντρα μου, το παιδί μου, τον εαυτό μου, τους φίλους μου είναι αυτός, τότε... μάλλον κολακευτικό ήταν το σχόλιο ότι είμαι αναίσθητη... Γιατί ναι, δεν παρακολουθώ τηλεόραση και ειδήσεις από τους πολύ 'αντικειμενικούς' δημοσιογράφους, στο σπίτι παίζει μόνο ράδιο με τραγούδια ή cd με παιδικά τραγούδια ('είμαι μια καμήλα που μασάει μήλα' και χορεύουμε και γελάμε και μας θυμίζει και κάτι από το ταξίδι μας στην Τυνησία που το ακούγαμε σε όλες τις διαδρομές)... Και στις παιδικές χαρές και στις βόλτες μας δεν πιάνω κουβέντα πια με γονείς και λυπάμαι γιατί όλο και πιο συχνά η κόρη μου κοιτάζοντας γύρω της με ρωτάει: "Μαμά; Γιατί μόνο εμείς γελάμε; Γιατί όλοι οι άλλοι είναι στεναχωρημένοι και θυμωμένοι;"
Όταν λοιπόν σήμερα ρώτησα το συνάδελφο που με αποκάλεσε 'αναίσθητη', τι θα γίνει αν αύριο το πρωί έρθουμε στη δουλειά και βρούμε κατεβασμένα τα ρολά και μάθουμε πως πια δεν θα έχουμε δουλειά ούτε εγώ ούτε κι εσύ. Την ίδια κατάληξη δεν θα έχουμε; Θα αλλάξει κάτι για σένα που το φοβάσαι εδώ και δύο χρόνια, σε σχέση με μένα που δεν ασχολιόμουν;... Με κοίταξε λίγο σκεφτικός χωρίς να πει κάτι... Να σου πω εγώ τι θα αλλάξει. Ότι εδώ και δύο χρόνια τώρα εσύ ζεις μέσα στη μιζέρια, μέσα στην κατάθλιψη, σίγουρα όλο αυτό έχει επηρεάσει και την προσωπική σου ζωή και την οικογενειακή σου και την επαγγελματική σου... Γιατί πια όταν ακούνε έναν χαρούμενο άνθρωπο τους μοιάζει σαν εξωγήινος. Ναι... υπό αυτές τις συνθήκες μου ακούγεται πολύ τιμητικός ο χαρακτηρισμός της 'αναίσθητης'...!!
Θα μπορούσα να γράφω με τις ώρες για αυτό το θέμα γιατί έχω πολύ θυμό μέσα μου.. Έχω θυμό όταν ακούω από δικούς μου ανθρώπους πως τους έχει πάρει πολύ από κάτω, όταν κλαίνε από φόβο, όταν χάνουν το χαμόγελό τους...
Αν μπορώ να κάνω κάτι έμπρακτα, να το κάνω! Θέλετε να κατέβουμε Σύνταγμα; Να πάμε στη Βουλή; Να μην πληρώσει κανείς μας τη ΔΕΗ κι ας μας κόψουν το ρεύμα; Είμαι μέσα! Αλλά να κάθομαι στον καναπέ μου, να βουλιάζω μέσα στη θλίψη παρακολουθώντας όλους αυτούς τους 'Γκαίμπελς' στην τηλεόραση, ανίκανη να αντιδράσω, ΟΧΙ! Βαρέθηκα τις καταστροφολογίες! Όπως πολύ σοφά μου είπε μια ξαδερφούλα μου τις προάλλες για ένα πρόβλημα υγείας που αντιμετωπίζει το νεογέννητο μωράκι της (αλήθεια, αυτά είναι προβλήματα που είναι ικανά να σου στερήσουν το χαμόγελο), "Όταν ακούμε ένα καλό νέο, χαιρόμαστε. Όταν ακούμε ένα άσχημο, δεν στεναχωριόμαστε, απλά βάζουμε όλες μας τις δυνάμεις να βρούμε τρόπο να το αντιμετωπίσουμε"... Αυτό λοιπόν μάλιστα! Αυτή είναι λογική που μου ταιριάζει... Κι όπως επίσης πολύ σοφά είπε κι ο κουμπάρος μου, "η λύση του προβλήματος, εν τη γεννέσει"... Ναι, ξέρω, τα προβλήματα και οι δυσκολίες για όλους μας ήδη υπάρχουν. Κι έρχονται δύσκολες μέρες... Ίσως πολύ δύσκολες... Μετά από μία μπόρα όμως, πάντα βγαίνει το ουράνιο τόξο... Και θα έρθουν και οι πιο όμορφες μέρες... Ας τις περιμένουμε κι ας προσπαθούμε για αυτές... Αρκεί όταν έρθουν, να μην έχουμε χαθεί εμείς από τη θλίψη και τη μιζέρια... Γιατί επειδή χθες πέρασα μία αρκετά δύσκολη μέρα ψυχολογικά, σήμερα το πρωί σηκώθηκα χαρούμενη... Γιατί μπορούσα να σηκωθώ...Γιατί ήμουν καλά... Γιατί μπορούσα να περπατήσω να πάω στη δουλειά μου... Γιατί λοιπόν να μην αγκαλιάσω χαμογελαστή το παιδί μου και τον άντρα μου και να τους ευχηθώ να έχουν μία υπέροχη μέρα;;;.... Έτσι λοιπόν, αφού περπατούσα, αφού ήμουν καλά, πήγα και πήρα τρία μικρά δωράκια... Ένα για την κόρη μου, ένα για τον άντρα μου κι ένα για μένα... Όταν με ρώτησαν με απορία γιατί, η απάντηση ήταν "Για να γιορτάσουμε πως είμαστε καλά..."Αυτό από μόνο του θα έπρεπε να είναι καθημερινή γιορτή... Αλλά δεν το εκτιμάμε επειδή το έχουμε.... Ας χαμογελάμε λοιπόν για αυτό! Κάθε μέρα! Κι ας αφήσουμε τους άλλους να κάνουν ότι επιλέγουν...
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου