Πώς πέρασε ο καιρός... πώς περνάει γενικότερα, αλλά υπάρχουν μερικά γεγονότα, μερικά συναισθήματα που είναι ακόμα πολύ νωπά, σαν να μην πέρασε μια μέρα... Συμβαίνουν πράγματα κατά καιρούς στη ζωή μας που μας κάνουν να αναθεωρούμε τόσα πολλά... να αναθεωρούμε τη στάση ολόκληρης της ζωής μας, έτσι κουμπάρε;;... Συνειδητοποιούμε πόσο άσκοπα αναλωνόμαστε σε πράγματα ανούσια, μέχρι να έρθει κάτι πραγματικά μεγάλο να μας ταρακουνήσει... Κάτι που μπορεί να μη συνέβη σε εμάς τους ίδιους, αλλά το βιώσαμε από πολύ κοντά, όπως θεωρώ ότι συνέβη σε αυτόν τον κύκλο... Γιατί τη δική μας ιστορία τη βιώσατε εσείς οι λίγοι, πολύ έντονα και ίσως πιο έντονα από όλους η μικρότερη της παρέας μας, η μικρή κουμπαρούλα που ήρθε εκείνη την Παρασκευή μαζί και που θεωρώ πως μία τόσο έντονη κατάσταση δεν αρμόζει στην ηλικία των 20 και κάτι... Ίσως βέβαια, να μην αρμόζει σε κανέναν από εμάς, αλλά να που τα φέρνει η ζωή έτσι... Η ζωή άλλωστε είναι πολύ πουτάνα, όπως συνήθιζε να μου λέει ένας άνθρωπος που αγαπάω...
Συμπερασματικά όμως, καταλήγω πως εγώ είμαι πιο δυνατή από τη ζωή και αντέχω... Όχι επειδή το θέλω, αλλά επειδή αναγκάζομαι... Όλοι άλλωστε δεν αναγκαζόμαστε να ανταπεξέλθουμε στις εκάστοτε καταστάσεις, είτε τις επιλέξαμε, είτε απλά μας ήρθαν;;;.... Απλά μετά από ένα δυνατό στραπάτσο, εγώ προσωπικά χρειάζομαι λίγο χρόνο για να καταφέρω να σηκωθώ, να μαζέψω τα κομμάτια μου και να χαμογελάσω ξανά... Και παλεύω να μη συχτηρίσω, να μην σκεφτώ αυτές τις αυθόρμητες σκέψεις το 'γιατί σε εμένα', γιατί λίγο ή πολύ σε όλους μας έχουν συμβεί τραγικά πράγματα και ειλικρινά δεν θα ήθελα σε κανέναν να συμβούν όλα αυτά που έχουν συμβεί σε εμένα. Εάν όμως μπω στη διαδικασία να σκεφτώ το γιατί σε εμένα, αυτομάτως είναι σαν να εύχομαι να είχαν συμβεί σε κάποιον άλλον, και αυτό δεν χαρακτηρίζει ούτε τον τρόπο σκέψης μου, ούτε την ιδιοσυγκρασία μου...
Κοιτάζοντας γύρω μου λοιπόν, ξέρω πως πολλοί άνθρωποι έχουν περάσει δύσκολα, πολύ δύσκολα και κάποιοι δεν το επέλεξαν κι όλας... Δεν υπάρχει σύγκριση τι είναι πιο δύσκολο, πιο τραγικό, γιατί το κάθε γεγονός έχει τη δική του βαρύτητα, απλά ο καθένας όταν το ζει, το νιώθει σαν το δυσκολότερο και το τραγικότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα... Ξέρω ότι η δική μας ιστορία είναι απλά πιο πολύπλοκη και δεν προλαβαίνουμε τα γεγονότα, απλά μας προλαβαίνουν, γιατί απλά δεν μας αφήνουν για λίγο να ξαποστάσουμε, να χαρούμε κι έρχεται το επόμενο και είναι πολλά πολλά χρόνια που συμβαίνει αυτό, οπότε επέρχεται κούραση και απογοήτευση... Όμως αυτές τις μερες θυμήθηκα πολλά... Όχι για να παρηγορηθώ, απλά για να θυμηθώ πως η ζωή δεν είναι εύκολη για κανέναν μας...
Πάνε αρκετά χρόνια που σπούδαζα επαρχία και είχα ένα φίλο, ο οποίος ήταν λίγο...'ιδιόρυθμος' χωρίς να έχει όμως κάτι το ιδιαίτερο. Απλά διαφορετικός. Με τον καιρό αφού δεθήκαμε, μου είπε πως μεγάλωσε σε ίδρυμα γιατί οι δικοί του δεν είχαν χρήματα να μεγαλώσουν εκείνον και τα αδέλφια του, τα οποία τα γνώρισε στα 15 του χρόνια... Τον ξαναπήραν όταν ήταν 7 χρονών, έχοντας μείνει 5 χρόνια μέσα σε ιδρύματα... Οι περιγραφές που μου έκανε ήταν άκρως θλιβερές... Και όσοι έχουμε παιδιά μπορούμε λίγο να φανταστούμε τι μπορεί αυτό να σημαίνει για την ψυχολογία ενός παιδιού... Από τότε τον πήρα 'υπό την προστασία μου' και ήλπιζα μεγαλώνοντας αυτές οι μνήμες του να μην είναι ακόμα τόσο νωπές, όμως την τελευταία φορά που ήπιαμε καφέ, δεν μου έκανε εντύπωση πόσο αδιανόητο του είναι να δημιουργήσει μία οικογένεια και πάντα όταν φτάνει εκεί κοντά, το βάζει στα πόδια... Δεν αντέχει στη σκέψη ότι μπορεί να μην τα καταφέρει σαν γονιός... Αυτό πόσο τραγικό μπορεί να είναι και με τι μπορεί να συγκριθεί;;.... Και δεν ήταν δική του επιλογή... Άλλοι επέλεξαν για εκείνον...
Μια πολύ καλή μου φίλη, πριν από μερικά χρόνια, ήμασταν κοντά στα 26 αν θυμάμαι καλά, με πήρε έντρομη και καταβεβλημένη να μου πει πως διαγνώστηκε με καρκίνο του δέρματος... Είχε χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της κι εγώ το ίδιο... Αναθεώρησα πολλά εκείνη την περίοδο που το ζήσαμε αυτό... Και το τραγικότερο; Ότι δικός της άνθρωπος αντί να τη στηρίξει, την έριχνε ακόμα περισσότερο ψυχολογικά... Το καλύτερο και το ομορφότερο όλων; Το αντιμετώπισε με απίστευτη δύναμη και το άφησε πίσω της... Έμαθε να προστατεύτει τον εαυτό της και σήκωσε το ανάστημά της! Δεν θυμάμαι αν της είπα ποτέ πόσο τη θαύμασα για αυτό! Και πείτε μου τώρα πώς γίνεται να μου λέει πόσο δυνατή είμαι που το πέρασα όλο αυτό και δεν νιώθει η ίδια τόσο δυνατή;... Πώς γίνεται όταν έμπαινε χειρουργείο για να αφαιρέσει κάτι ακόμα με την αγωνία να δούμε τι είναι, εκείνη σκεφτόταν εμένα που είχα πάει με την κοιλιά στο στόμα στο νοσοκομείο, αντί να σκέφτεται τον εαυτό της;; Πώς θα ήταν δυνατόν να την άφηνα να πάει μόνη της, χωρίς έναν άνθρωπο δικό της; Όχι δικό της εξ αίματος, αλλά δικό της εκ των πράξεων... Κάτι τέτοιους ανθρώπους εγώ τους κρατάω καλά δίπλα μου και αντλώ δύναμη από τη δύναμή τους...
Ένας άλλος φίλος, έφυγε από το σπίτι στα 15 για να πάει να δουλέψει, όταν συνειδητοποίησε πως μόνο ο ίδιος ήταν ικανός να ελέγξει τη ζωή του και δεν μπορούσε να τον βοηθήσει κανείς άλλος... Κι όπως μου έλεγε τις προάλλες, όταν τα υπόλοιπα παιδιά αυτής της ηλικίας αρρώσταιναν, ήταν ξαπλωμένα στο ζεστό κρεβατάκι τους και περίμεναν το φαγητό από τη μαμά τους, εκείνος σηκωνόταν και στεκόταν στην ουρά για να πάρει το φαγητό του... Αυτός λοιπόν, είχε τη δύναμη να κερδίσει τη ζωή του, να δημιουργήσει μία υπέροχη οικογένεια και να είναι και ο πιο γελαστός της παρέας σήμερα... Αυτούς τους ανθρώπους εγώ, έχω μάθει να τους θαυμάζω...
Ξέρω άλλους που για ένα 'θέλω' τους, για έναν έρωτα, για μία αγάπη (;) - κανείς δεν ξέρει τελικά όταν λήγουν άδοξα - κατέστρεψαν την οικογενειακή τους γαλήνη και βρέθηκαν να παλεύουν από την αρχή ξανά... Άλλοι βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε μία σχέση, σε μία οικογένεια προσπαθώντας να ξεφύγουν από κάτι άλλο και αυτό θα τους κυνηγάει πάντα... Τι να θυμηθώ και τι να ξεχάσω από ανθρώπους που γνώρισα, ευτυχισμένους πια ή μη... Όλοι τους όμως έχουν ένα κοινό... Όλοι μας... Ότι φανήκαμε πιο δυνατοί από τη ζωή, ακόμα κι όταν θέλαμε απλά να καταρρεύσουμε... Γιατί έτσι είναι η ζωή... Δεν είναι εύκολη για κανέναν... Με μικρότερα ή μεγαλύτερα προβλήματα, όλοι είμαστε 'ήρωες' της καθημερινότητάς μας, παρ'όλο που θα θέλαμε να κλείσουμε τα μάτια και να μην υπάρχει τίποτα από όλα αυτά τα δυσάρεστα... Και όλοι μας λίγο ή πολύ βρήκαμε τη δύναμη να σηκωθούμε ξανά και να συνεχίσουμε, να χαμογελάσουμε και προσπαθουμε να τα αφήσουμε πίσω μας όλα αυτά... Όσο μπορούμε πάντα κι όσο οι καταστάσεις μας επιτρέπουν... Απλά μαθαίνουμε όταν τα λάθη είναι δικά μας να μην τα επαναλαμβάνουμε κι όταν δεν είναι, να τα αντιμετωπίζουμε με τους λίγους ανθρώπους που έχουμε επιλέξει πια να βρίσκονται δίπλα μας και εμείς δίπλα τους...
Συμπερασματικά όμως, καταλήγω πως εγώ είμαι πιο δυνατή από τη ζωή και αντέχω... Όχι επειδή το θέλω, αλλά επειδή αναγκάζομαι... Όλοι άλλωστε δεν αναγκαζόμαστε να ανταπεξέλθουμε στις εκάστοτε καταστάσεις, είτε τις επιλέξαμε, είτε απλά μας ήρθαν;;;.... Απλά μετά από ένα δυνατό στραπάτσο, εγώ προσωπικά χρειάζομαι λίγο χρόνο για να καταφέρω να σηκωθώ, να μαζέψω τα κομμάτια μου και να χαμογελάσω ξανά... Και παλεύω να μη συχτηρίσω, να μην σκεφτώ αυτές τις αυθόρμητες σκέψεις το 'γιατί σε εμένα', γιατί λίγο ή πολύ σε όλους μας έχουν συμβεί τραγικά πράγματα και ειλικρινά δεν θα ήθελα σε κανέναν να συμβούν όλα αυτά που έχουν συμβεί σε εμένα. Εάν όμως μπω στη διαδικασία να σκεφτώ το γιατί σε εμένα, αυτομάτως είναι σαν να εύχομαι να είχαν συμβεί σε κάποιον άλλον, και αυτό δεν χαρακτηρίζει ούτε τον τρόπο σκέψης μου, ούτε την ιδιοσυγκρασία μου...
Κοιτάζοντας γύρω μου λοιπόν, ξέρω πως πολλοί άνθρωποι έχουν περάσει δύσκολα, πολύ δύσκολα και κάποιοι δεν το επέλεξαν κι όλας... Δεν υπάρχει σύγκριση τι είναι πιο δύσκολο, πιο τραγικό, γιατί το κάθε γεγονός έχει τη δική του βαρύτητα, απλά ο καθένας όταν το ζει, το νιώθει σαν το δυσκολότερο και το τραγικότερο πράγμα που θα μπορούσε να συμβεί στον καθένα... Ξέρω ότι η δική μας ιστορία είναι απλά πιο πολύπλοκη και δεν προλαβαίνουμε τα γεγονότα, απλά μας προλαβαίνουν, γιατί απλά δεν μας αφήνουν για λίγο να ξαποστάσουμε, να χαρούμε κι έρχεται το επόμενο και είναι πολλά πολλά χρόνια που συμβαίνει αυτό, οπότε επέρχεται κούραση και απογοήτευση... Όμως αυτές τις μερες θυμήθηκα πολλά... Όχι για να παρηγορηθώ, απλά για να θυμηθώ πως η ζωή δεν είναι εύκολη για κανέναν μας...
Πάνε αρκετά χρόνια που σπούδαζα επαρχία και είχα ένα φίλο, ο οποίος ήταν λίγο...'ιδιόρυθμος' χωρίς να έχει όμως κάτι το ιδιαίτερο. Απλά διαφορετικός. Με τον καιρό αφού δεθήκαμε, μου είπε πως μεγάλωσε σε ίδρυμα γιατί οι δικοί του δεν είχαν χρήματα να μεγαλώσουν εκείνον και τα αδέλφια του, τα οποία τα γνώρισε στα 15 του χρόνια... Τον ξαναπήραν όταν ήταν 7 χρονών, έχοντας μείνει 5 χρόνια μέσα σε ιδρύματα... Οι περιγραφές που μου έκανε ήταν άκρως θλιβερές... Και όσοι έχουμε παιδιά μπορούμε λίγο να φανταστούμε τι μπορεί αυτό να σημαίνει για την ψυχολογία ενός παιδιού... Από τότε τον πήρα 'υπό την προστασία μου' και ήλπιζα μεγαλώνοντας αυτές οι μνήμες του να μην είναι ακόμα τόσο νωπές, όμως την τελευταία φορά που ήπιαμε καφέ, δεν μου έκανε εντύπωση πόσο αδιανόητο του είναι να δημιουργήσει μία οικογένεια και πάντα όταν φτάνει εκεί κοντά, το βάζει στα πόδια... Δεν αντέχει στη σκέψη ότι μπορεί να μην τα καταφέρει σαν γονιός... Αυτό πόσο τραγικό μπορεί να είναι και με τι μπορεί να συγκριθεί;;.... Και δεν ήταν δική του επιλογή... Άλλοι επέλεξαν για εκείνον...
Μια πολύ καλή μου φίλη, πριν από μερικά χρόνια, ήμασταν κοντά στα 26 αν θυμάμαι καλά, με πήρε έντρομη και καταβεβλημένη να μου πει πως διαγνώστηκε με καρκίνο του δέρματος... Είχε χάσει τη γη κάτω από τα πόδια της κι εγώ το ίδιο... Αναθεώρησα πολλά εκείνη την περίοδο που το ζήσαμε αυτό... Και το τραγικότερο; Ότι δικός της άνθρωπος αντί να τη στηρίξει, την έριχνε ακόμα περισσότερο ψυχολογικά... Το καλύτερο και το ομορφότερο όλων; Το αντιμετώπισε με απίστευτη δύναμη και το άφησε πίσω της... Έμαθε να προστατεύτει τον εαυτό της και σήκωσε το ανάστημά της! Δεν θυμάμαι αν της είπα ποτέ πόσο τη θαύμασα για αυτό! Και πείτε μου τώρα πώς γίνεται να μου λέει πόσο δυνατή είμαι που το πέρασα όλο αυτό και δεν νιώθει η ίδια τόσο δυνατή;... Πώς γίνεται όταν έμπαινε χειρουργείο για να αφαιρέσει κάτι ακόμα με την αγωνία να δούμε τι είναι, εκείνη σκεφτόταν εμένα που είχα πάει με την κοιλιά στο στόμα στο νοσοκομείο, αντί να σκέφτεται τον εαυτό της;; Πώς θα ήταν δυνατόν να την άφηνα να πάει μόνη της, χωρίς έναν άνθρωπο δικό της; Όχι δικό της εξ αίματος, αλλά δικό της εκ των πράξεων... Κάτι τέτοιους ανθρώπους εγώ τους κρατάω καλά δίπλα μου και αντλώ δύναμη από τη δύναμή τους...
Ένας άλλος φίλος, έφυγε από το σπίτι στα 15 για να πάει να δουλέψει, όταν συνειδητοποίησε πως μόνο ο ίδιος ήταν ικανός να ελέγξει τη ζωή του και δεν μπορούσε να τον βοηθήσει κανείς άλλος... Κι όπως μου έλεγε τις προάλλες, όταν τα υπόλοιπα παιδιά αυτής της ηλικίας αρρώσταιναν, ήταν ξαπλωμένα στο ζεστό κρεβατάκι τους και περίμεναν το φαγητό από τη μαμά τους, εκείνος σηκωνόταν και στεκόταν στην ουρά για να πάρει το φαγητό του... Αυτός λοιπόν, είχε τη δύναμη να κερδίσει τη ζωή του, να δημιουργήσει μία υπέροχη οικογένεια και να είναι και ο πιο γελαστός της παρέας σήμερα... Αυτούς τους ανθρώπους εγώ, έχω μάθει να τους θαυμάζω...
Ξέρω άλλους που για ένα 'θέλω' τους, για έναν έρωτα, για μία αγάπη (;) - κανείς δεν ξέρει τελικά όταν λήγουν άδοξα - κατέστρεψαν την οικογενειακή τους γαλήνη και βρέθηκαν να παλεύουν από την αρχή ξανά... Άλλοι βρέθηκαν εγκλωβισμένοι σε μία σχέση, σε μία οικογένεια προσπαθώντας να ξεφύγουν από κάτι άλλο και αυτό θα τους κυνηγάει πάντα... Τι να θυμηθώ και τι να ξεχάσω από ανθρώπους που γνώρισα, ευτυχισμένους πια ή μη... Όλοι τους όμως έχουν ένα κοινό... Όλοι μας... Ότι φανήκαμε πιο δυνατοί από τη ζωή, ακόμα κι όταν θέλαμε απλά να καταρρεύσουμε... Γιατί έτσι είναι η ζωή... Δεν είναι εύκολη για κανέναν... Με μικρότερα ή μεγαλύτερα προβλήματα, όλοι είμαστε 'ήρωες' της καθημερινότητάς μας, παρ'όλο που θα θέλαμε να κλείσουμε τα μάτια και να μην υπάρχει τίποτα από όλα αυτά τα δυσάρεστα... Και όλοι μας λίγο ή πολύ βρήκαμε τη δύναμη να σηκωθούμε ξανά και να συνεχίσουμε, να χαμογελάσουμε και προσπαθουμε να τα αφήσουμε πίσω μας όλα αυτά... Όσο μπορούμε πάντα κι όσο οι καταστάσεις μας επιτρέπουν... Απλά μαθαίνουμε όταν τα λάθη είναι δικά μας να μην τα επαναλαμβάνουμε κι όταν δεν είναι, να τα αντιμετωπίζουμε με τους λίγους ανθρώπους που έχουμε επιλέξει πια να βρίσκονται δίπλα μας και εμείς δίπλα τους...
Αυτή η φίλη που μάλλον ήταν 25 και όχι 26 θέλει να σου πει πως δεν ήταν θέμα δύναμης αλλά μάλλον επιβίωσης...Στα θέματα υγείας αντιδράς διαφορετικά... Γιατί απλά αποφασίζεις ότι θέλεις να ζήσεις και θέλεις να ζήσεις πιο έντονα κάθε στιγμή μετά από κάτι τέτοιο...Πάντως δεν μπορώ να καταλάβω πως τα καταφέρνεις και με συγκινείς κάθε φορά...Δεν τα πάω καλά με το γράψιμο και το ξέρεις. Ένα έχω μόνο να σου πω: κάθε τόσο με κάνεις και συνειδητοποιώ γιατί είσαι τόσο καλή φίλη μου και πόσο σ΄αγαπώ...Και φαντάζομαι ξέρεις πια ότι εγώ είμαι και θέλω πάντα να είμαι κοντά σου και στα καλά και στα άσχημα...
ΑπάντησηΔιαγραφή