Να ξεκινήσω με μία πολύ κοινότυπη, μα τόσο σημαντική ευχή... ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ να έχουμε όλοι, με υγεία, αισιοδοξία, χαμόγελα και να αποκτήσουμε ο καθένας ότι ονειρεύεται... Και για αυτούς που δεν μπορούν να ονειρευτούν, ας τους φέρει η ζωή ότι καλύτερο υπάρχει...
Δυστυχώς δεν κατάφερα να κρατήσω τις υποσχέσεις μου για μία φορά την εβδομάδα και αυτό με στεναχωρεί πολύ... Προσπαθώ όμως... Απλώς καμιά φορά μας έρχονται έτσι τα πράγματα, έρχονται τα πάνω κάτω, άλλες φορές με απλά, άλλες φορές με πιο πολύπλοκες καταστάσεις και δυσκολευόμαστε.. Και πάντα αναφέρομαι στο ψυχολογικό γιατί επιμένω πως από εκεί ξεκινάνε όλα. Αν είμαστε καλά, καταφέρνουμε να βρούμε και χρόνο για ότι θέλουμε πολύ. Όταν όμως πέφτουμε, εγώ τουλάχιστον, δεν θέλω τίποτα... Και πέρασα δύο πολύ δύσκολες βδομάδες, δεν μου μπήκε καλά και ο χρόνος... αλλά εδώ είμαι πάλι, να το παλέψω και να ελπίζω, όπως μου είπε και μία φίλη πως είναι τα "απόνερα" του 2013....
Και ξέρω πια πως τα περισσότερα από όσα μου συμβαίνουν είναι από το ενοχικό σύνδρομο που κουβαλάω, που ότι και να συμβαίνει, σε όποιον και να συμβαίνει, φταίω εγώ... Αργήσαμε να ξυπνήσουμε και τρέχουμε; Φταίω εγώ. Μαλώνω με κάποιον; Φταίω εγώ. Δεν μπορώ να πάω το παιδί μου για κάλαντα γιατί είμαι στη δουλειά; Φταίω εγώ. Δεν έχει τελειώσει μια εργασία; Φταίω εγώ. Δεν τελειωσαν κάποια πράγματα που θα έπρεπε να έχουν τελειώσει; Φταίω εγώ. Κάνει κάποιος λάθος στη δουλειά; Φταίω εγώ. Αργεί κάποιος να πάει στη δουλειά; Φταίω εγώ. Πέφτει κάποιος κομήτης; Φταίω εγώ. Έρχεται η καταστροφή του κόσμου; Φταίω εγώ.. Και για όλα αυτά έχω και από μία αιτιολογία. Και παρόλο που η λογική μου λέει πως δεν μπορεί να φταίω εγώ για όλα, υπάρχει κάπου εκεί πίσω στο μυαλό μου η ενοχή... Και κάπου εκεί αλλοιώνω τον εαυτό μου, γιατί όταν νιώθεις ένοχος δεν αντιδράς ούτε συμπεριφέρεσαι όπως θα ήθελες, αντίθετα σκύβεις το κεφάλι και ανέχεσαι καταστάσεις και συμπεριφορές που διαφορετικά σε καμία περίπτωση δεν θα ανεχόσουν... Κι εκεί θυμώνεις με τον εαυτό σου ή και κάποιες φορές και με τους άλλους όταν συνειδητοποιείς ότι το ξέρουν κι εκμεταλλεύονται και λίγο αυτή σου την 'αδυναμία'.. Και δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, όπου βρίσκεσαι εγκλωβισμένος ανάμεσα σε ενοχή και θυμό... Και κάπου εκεί έρχεται και μία εφιαλτική εβδομάδα στη δουλειά, όπου υπερβαίνεις τα όριά σου και φοβάσαι μην κάνεις έκρηξη και φοβάσαι στα αλήθεια γιατί ξέρεις τον εαυτό σου και ξέρεις πως οι δικές σου εκρήξεις δεν είναι απλές... Είναι ελάχιστες, αργείς να τις κάνεις, αλλά όταν έρχεται η έκρηξη είναι μεγάλη... Και παίρνει πολλούς η μπάλα..!! Κατάφερα μετά βίας λοιπόν και ξεπέρασα και αυτή την εβδομάδα, ανοίγοντας βαλβίδες εκτόνωσης και με πολύ γιόγκα...
Στη μέση της εβδομάδας αυτής ήρθε και η πολυπόθητη Πρωτοχρονιά... Που έχει υπέρ και κατά... Στα υπέρ ανήκει η ελπίδα ότι αλλάζει η χρονιά, φεύγει μία πολύ δύσκολη χρονιά κι ελπίζεις ότι αυτή που θα έρθει θα είναι καλύτερη, πιο τυχερή... Ότι συνήθως βρίσκεσαι με ανθρώπους που αγαπάς, δικούς σου ανθρώπους και ομολογώ ότι τα παιδιά φέρνουν την ομορφιά σε αυτές τις ημέρες με την αθωότητά τους... Στα κατά ανήκουν όλα τα συναισθηματικά επακόλουθα... Ότι έφτασε η ώρα να κάνεις απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, να αναλογιστείς τα λάθη σου, να κάνεις αυτοκριτική, που θεωρώ πως είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι... Κι όταν φτάνει η ώρα της αλλαγής του χρόνου και λόγω των καταστάσεων μετά από πολλά πολλά πολλά χρόνια δεν είσαι με τον άνθρωπό σου, εκείνη τη στιγμή με όποιον κι αν είσαι η αλήθεια είναι πως νιώθεις μόνος... Και ξέρω πως είναι όλα μέσα στο μυαλό, γιατί δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συνηθισμένη μέρα που της έχουμε κολλήσει μια ταμπέλα και όλο αυτό σε κάνει να νιώθεις μια θλίψη... Λίγο πριν φύγω με την κόρη μου την παραμονή, βάζοντας το μικρό για ύπνο για να μείνει με τον μπαμπά και να χωριστούμε για να κάνουμε Πρωτοχρονιά - μου ήταν αδιανόητο να χαλάσω το 'παραμύθι' της - τον έσφιξα στην αγκαλιά μου και του είπα 'Καλή Χρονιά μωρό μου'... Τον ακούμπησα στο κρεβατάκι του και δεν ξέρω τι θλίψη είχα στο βλέμμα μου, που με κοίταξε και μου είπε: "Μαμά... απώ..."........... Ήξερα πως έτσι έπρεπε να γίνει, το είχα αποφασίσει και η λογική λέει πως όσο και να θες, είσαι ένας, δεν μπορείς να γίνεις χίλια κομμάτια, παρ' όλα αυτά βγαίνοντας από το δωμάτιό του λύγισα... Και φυσικά γέμισα με ενοχές... Ο φαύλος κύκλος που λέγαμε... Γυρνώντας την άλλη μέρα στο σπίτι, ο μικρός ήταν μέσα στην καλή χαρά, δεν είχε αλλάξει τίποτα για εκείνον στα αλήθεια, το ζόρι ήταν και είναι δικό μου... Αλλά; Τι να κάνεις; Όπως λέει κι ο κουμπάρος "That's life".... Η ζωή πολλές φορές είναι σκληρή, αλλά μαθαίνουμε να ζούμε με τις επιλογές μας, που πολλές φορές είναι κατ' ανάγκη επιλογές, και παλεύουμε να βρίσκουμε θετική ενέργεια και να χαμογελάμε....
Κι ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι 'άγνωστοι' πολλές φορές να μας ταρακουνάνε, που μας ξέρουν χρόνια μεν, αλλά θεωρούμε πως δεν μας γνωρίζουν δε... Ένας φύλακας στη δουλειά που με ξέρει χρόνια, αλλά η γνωριμία μας φτάνει μέχρι το "καλημέρα, πώς είσαι" που με είδε την επόμενη μέρα και με πλησίασε ρωτώντας με με απορία "Τι έχεις εσύ καλέ; Τι έπαθες;;; Αν χάσεις κι εσύ την αισιοδοξία και τη χαρά τελειώσαμε! Είσαι από τους λίγους εναπομείναντες που πηγαινοέρχεσαι και ότι κι αν συμβαίνει χαμογελάς!" Μάταια προσπαθούσα να τον πείσω πως είμαι μια χαρά κι απλώς είμαι κουρασμένη - που κατά βάθος ίσως να το πίστευα κιόλας... Με τα πολλά τον ρώτησα πώς είναι τόσο σίγουρος πως δεν είμαι καλά, αφού εξακολουθώ να χαμογελάω... "Έχασες το χαρούμενο περπάτημά σου και τη σπίθα στα μάτια σου αυτές τις μέρες... Δεν ξέρω γιατί, αλλά μην το αφήσεις αν θες να με ακούσεις, γιατί αυτό σιγά σιγά γίνεται συνήθεια... Συνηθίζεις να είσαι έτσι και ξεχνάς πως ήσουνα"... Ομολογώ πως με ταρακούνησε πολύ... Πράγματι, αυτού του τύπου η δυστυχία είναι πολύ εύκολο να γίνει συνήθεια και μετά δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να επανέλθεις εκεί που ήσουνα... Καλό είναι λοιπόν που και που να μας ταρακουνάνε ακόμα και ξένοι, αρκεί να μπορούμε να ακούσουμε αυτό που θέλουν να μας πουν...
Όπως βλέπεις δάσκαλε είναι πολλά αυτά που έχουμε αφήσει στη μέση και πρέπει να μας βάλεις λίγο 'χέρι' να ανασυγκροτηθούμε πάλι και γρήγορα.... Πριν γίνει συνήθεια σε όλους μας.... Και ξέρεις για τι πράγμα μιλάω...
Ας ελπίσουμε λοιπόν η νέα χρονιά να μας φέρει λίγο πιο πίσω, εκεί που κάποτε ήμασταν πιο καλά και βρίσκαμε χρόνο να κάνουμε άπειρες συζητήσεις που μας πήγαιναν πιο μπροστά....
Δυστυχώς δεν κατάφερα να κρατήσω τις υποσχέσεις μου για μία φορά την εβδομάδα και αυτό με στεναχωρεί πολύ... Προσπαθώ όμως... Απλώς καμιά φορά μας έρχονται έτσι τα πράγματα, έρχονται τα πάνω κάτω, άλλες φορές με απλά, άλλες φορές με πιο πολύπλοκες καταστάσεις και δυσκολευόμαστε.. Και πάντα αναφέρομαι στο ψυχολογικό γιατί επιμένω πως από εκεί ξεκινάνε όλα. Αν είμαστε καλά, καταφέρνουμε να βρούμε και χρόνο για ότι θέλουμε πολύ. Όταν όμως πέφτουμε, εγώ τουλάχιστον, δεν θέλω τίποτα... Και πέρασα δύο πολύ δύσκολες βδομάδες, δεν μου μπήκε καλά και ο χρόνος... αλλά εδώ είμαι πάλι, να το παλέψω και να ελπίζω, όπως μου είπε και μία φίλη πως είναι τα "απόνερα" του 2013....
Και ξέρω πια πως τα περισσότερα από όσα μου συμβαίνουν είναι από το ενοχικό σύνδρομο που κουβαλάω, που ότι και να συμβαίνει, σε όποιον και να συμβαίνει, φταίω εγώ... Αργήσαμε να ξυπνήσουμε και τρέχουμε; Φταίω εγώ. Μαλώνω με κάποιον; Φταίω εγώ. Δεν μπορώ να πάω το παιδί μου για κάλαντα γιατί είμαι στη δουλειά; Φταίω εγώ. Δεν έχει τελειώσει μια εργασία; Φταίω εγώ. Δεν τελειωσαν κάποια πράγματα που θα έπρεπε να έχουν τελειώσει; Φταίω εγώ. Κάνει κάποιος λάθος στη δουλειά; Φταίω εγώ. Αργεί κάποιος να πάει στη δουλειά; Φταίω εγώ. Πέφτει κάποιος κομήτης; Φταίω εγώ. Έρχεται η καταστροφή του κόσμου; Φταίω εγώ.. Και για όλα αυτά έχω και από μία αιτιολογία. Και παρόλο που η λογική μου λέει πως δεν μπορεί να φταίω εγώ για όλα, υπάρχει κάπου εκεί πίσω στο μυαλό μου η ενοχή... Και κάπου εκεί αλλοιώνω τον εαυτό μου, γιατί όταν νιώθεις ένοχος δεν αντιδράς ούτε συμπεριφέρεσαι όπως θα ήθελες, αντίθετα σκύβεις το κεφάλι και ανέχεσαι καταστάσεις και συμπεριφορές που διαφορετικά σε καμία περίπτωση δεν θα ανεχόσουν... Κι εκεί θυμώνεις με τον εαυτό σου ή και κάποιες φορές και με τους άλλους όταν συνειδητοποιείς ότι το ξέρουν κι εκμεταλλεύονται και λίγο αυτή σου την 'αδυναμία'.. Και δημιουργείται ένας φαύλος κύκλος, όπου βρίσκεσαι εγκλωβισμένος ανάμεσα σε ενοχή και θυμό... Και κάπου εκεί έρχεται και μία εφιαλτική εβδομάδα στη δουλειά, όπου υπερβαίνεις τα όριά σου και φοβάσαι μην κάνεις έκρηξη και φοβάσαι στα αλήθεια γιατί ξέρεις τον εαυτό σου και ξέρεις πως οι δικές σου εκρήξεις δεν είναι απλές... Είναι ελάχιστες, αργείς να τις κάνεις, αλλά όταν έρχεται η έκρηξη είναι μεγάλη... Και παίρνει πολλούς η μπάλα..!! Κατάφερα μετά βίας λοιπόν και ξεπέρασα και αυτή την εβδομάδα, ανοίγοντας βαλβίδες εκτόνωσης και με πολύ γιόγκα...
Στη μέση της εβδομάδας αυτής ήρθε και η πολυπόθητη Πρωτοχρονιά... Που έχει υπέρ και κατά... Στα υπέρ ανήκει η ελπίδα ότι αλλάζει η χρονιά, φεύγει μία πολύ δύσκολη χρονιά κι ελπίζεις ότι αυτή που θα έρθει θα είναι καλύτερη, πιο τυχερή... Ότι συνήθως βρίσκεσαι με ανθρώπους που αγαπάς, δικούς σου ανθρώπους και ομολογώ ότι τα παιδιά φέρνουν την ομορφιά σε αυτές τις ημέρες με την αθωότητά τους... Στα κατά ανήκουν όλα τα συναισθηματικά επακόλουθα... Ότι έφτασε η ώρα να κάνεις απολογισμό της χρονιάς που πέρασε, να αναλογιστείς τα λάθη σου, να κάνεις αυτοκριτική, που θεωρώ πως είναι και το πιο δύσκολο κομμάτι... Κι όταν φτάνει η ώρα της αλλαγής του χρόνου και λόγω των καταστάσεων μετά από πολλά πολλά πολλά χρόνια δεν είσαι με τον άνθρωπό σου, εκείνη τη στιγμή με όποιον κι αν είσαι η αλήθεια είναι πως νιώθεις μόνος... Και ξέρω πως είναι όλα μέσα στο μυαλό, γιατί δεν είναι τίποτα άλλο παρά μια συνηθισμένη μέρα που της έχουμε κολλήσει μια ταμπέλα και όλο αυτό σε κάνει να νιώθεις μια θλίψη... Λίγο πριν φύγω με την κόρη μου την παραμονή, βάζοντας το μικρό για ύπνο για να μείνει με τον μπαμπά και να χωριστούμε για να κάνουμε Πρωτοχρονιά - μου ήταν αδιανόητο να χαλάσω το 'παραμύθι' της - τον έσφιξα στην αγκαλιά μου και του είπα 'Καλή Χρονιά μωρό μου'... Τον ακούμπησα στο κρεβατάκι του και δεν ξέρω τι θλίψη είχα στο βλέμμα μου, που με κοίταξε και μου είπε: "Μαμά... απώ..."........... Ήξερα πως έτσι έπρεπε να γίνει, το είχα αποφασίσει και η λογική λέει πως όσο και να θες, είσαι ένας, δεν μπορείς να γίνεις χίλια κομμάτια, παρ' όλα αυτά βγαίνοντας από το δωμάτιό του λύγισα... Και φυσικά γέμισα με ενοχές... Ο φαύλος κύκλος που λέγαμε... Γυρνώντας την άλλη μέρα στο σπίτι, ο μικρός ήταν μέσα στην καλή χαρά, δεν είχε αλλάξει τίποτα για εκείνον στα αλήθεια, το ζόρι ήταν και είναι δικό μου... Αλλά; Τι να κάνεις; Όπως λέει κι ο κουμπάρος "That's life".... Η ζωή πολλές φορές είναι σκληρή, αλλά μαθαίνουμε να ζούμε με τις επιλογές μας, που πολλές φορές είναι κατ' ανάγκη επιλογές, και παλεύουμε να βρίσκουμε θετική ενέργεια και να χαμογελάμε....
Κι ευτυχώς που υπάρχουν και κάποιοι 'άγνωστοι' πολλές φορές να μας ταρακουνάνε, που μας ξέρουν χρόνια μεν, αλλά θεωρούμε πως δεν μας γνωρίζουν δε... Ένας φύλακας στη δουλειά που με ξέρει χρόνια, αλλά η γνωριμία μας φτάνει μέχρι το "καλημέρα, πώς είσαι" που με είδε την επόμενη μέρα και με πλησίασε ρωτώντας με με απορία "Τι έχεις εσύ καλέ; Τι έπαθες;;; Αν χάσεις κι εσύ την αισιοδοξία και τη χαρά τελειώσαμε! Είσαι από τους λίγους εναπομείναντες που πηγαινοέρχεσαι και ότι κι αν συμβαίνει χαμογελάς!" Μάταια προσπαθούσα να τον πείσω πως είμαι μια χαρά κι απλώς είμαι κουρασμένη - που κατά βάθος ίσως να το πίστευα κιόλας... Με τα πολλά τον ρώτησα πώς είναι τόσο σίγουρος πως δεν είμαι καλά, αφού εξακολουθώ να χαμογελάω... "Έχασες το χαρούμενο περπάτημά σου και τη σπίθα στα μάτια σου αυτές τις μέρες... Δεν ξέρω γιατί, αλλά μην το αφήσεις αν θες να με ακούσεις, γιατί αυτό σιγά σιγά γίνεται συνήθεια... Συνηθίζεις να είσαι έτσι και ξεχνάς πως ήσουνα"... Ομολογώ πως με ταρακούνησε πολύ... Πράγματι, αυτού του τύπου η δυστυχία είναι πολύ εύκολο να γίνει συνήθεια και μετά δυστυχώς είναι πολύ δύσκολο να επανέλθεις εκεί που ήσουνα... Καλό είναι λοιπόν που και που να μας ταρακουνάνε ακόμα και ξένοι, αρκεί να μπορούμε να ακούσουμε αυτό που θέλουν να μας πουν...
Όπως βλέπεις δάσκαλε είναι πολλά αυτά που έχουμε αφήσει στη μέση και πρέπει να μας βάλεις λίγο 'χέρι' να ανασυγκροτηθούμε πάλι και γρήγορα.... Πριν γίνει συνήθεια σε όλους μας.... Και ξέρεις για τι πράγμα μιλάω...
Ας ελπίσουμε λοιπόν η νέα χρονιά να μας φέρει λίγο πιο πίσω, εκεί που κάποτε ήμασταν πιο καλά και βρίσκαμε χρόνο να κάνουμε άπειρες συζητήσεις που μας πήγαιναν πιο μπροστά....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου