Και για τους άντρες..

Ίσως εάν οι άντρες μας, οι σύντροφοί μας, διάβαζαν λίγο περισσότερα για εμάς, για τον τρόπο σκέψης μας, ίσως εάν οι σχέσεις μας ήταν πιο ειλικρινείς, ίσως τότε να είχαμε πιο υγειής σχέσεις.. Για κάποιο παράξενο τρόπο όμως κάνουμε τις ανθρώπινες σχέσεις τόσο δύσκολες και τόσο δυσνόητες που πολλές φορές αδυνατούμε να τις συντηρήσουμε σωστά..με την ίδια φλόγα με την οποία ξεκινήσαμε...με τον ίδιο δυναμισμό..με την ίδια θέληση... και αναρωτιέμαι.. είναι δυνατόν να μην είναι επιθυμία και των δύο να είναι η σχέση τόσο όμορφη και φλογερή όπως όταν πρωτοξεκίνησε;;;

Συχνά ακούω παράπονα τόσο από άντρες όσο και από γυναίκες για την μεταξύ τους σχέση. Το δικό μου συμπέρασμα; Και οι δύο θέλουν τα ίδια πράγματα, αλλά δεν ακούει ο ένας τον άλλον.. Δεν υπάρχει κατανόηση.. Γιατί;; Γιατί έτσι μας μεγάλωσαν και απλά διαιωνίζουμε καταστάσεις; γιατί ισχύει αυτό που έγινε της μόδας "η γυναίκα από την Αφροδίτη και ο άνδρας από τον Άρη"΄ή απλά γιατί έτσι είναι οι ανθρώπινες σχέσεις; Πειράζει που εγώ δεν δέχομαι τίποτα από όλα αυτά; Και που πιστεύω πως είναι καθαρά ευθύνη ατομική; Ναι, εννοείται με τα κατάλοιπα που κουβαλάει ο καθένας από εμάς.. Αλλά η ευθύνη είναι δική μας.. Βυθιζόμαστε στην καθημερινότητα και παραμελούμε το σύντροφό μας.. αυτόν που ισχυριζόμαστε ότι αγαπάμε.. ότι νοιαζόμαστε.. και αλήθεια αναρωτιέμαι.. βρίσκουμε χρόνο να τον κοιτάξουμε καθόλου μέσα στα μάτια;... να τον ακούσουμε;... Νομίζω ότι δεν είναι τόσο δύσκολο.. Εμείς το κάνουμε να είναι.. Ας ξαναθυμηθούμε πόσο όμορφο είναι να είμαστε ερωτευμένοι.. να γελάμε αντί να γκρινιάζουμε..
Ξέρω.. ξέρω.. όταν το διαβάσει αυτό ο άντρας μου θα χαμογελάσει.. Και θα σκεφτεί: "όπως πάντα ρομαντική και ονειροπόλα.." Και ίσως είναι αλήθεια.. Αλλά μ' αρέσει να σκέφτομαι έτσι απλά και ρομαντικά.. παιδικά..