Για αυτούς τους 'δοκιμασμένους ανθρώπους' της ζωής μας έχω γράψει πολλές φορές... Και νομίζω πως δεν θα κουραστώ να γράφω ποτέ για αυτούς, γιατί είναι ίσως ότι σημαντικότερο στη ζωή μας... Η ζωή μας είναι γεμάτη σκαμπανεβάσματα. Πότε είμαστε καλά, ψηλά και πότε είμαστε χάλια, χαμηλά... Υπάρχει ένας σωρός από ανθρώπους που είναι γύρω μας, μα είναι τόσο λίγοι και μοναδικοί οι άνθρωποι που είναι αληθινά κοντά μας...Που δεν είναι πλάι μας μόνο όταν είμαστε καλά, όταν χαμογελάμε, όταν είμαστε χαρούμενοι, μα μένουν εκεί δίπλα μας, να μας κρατάνε το χέρι, ακόμα κι όταν όλα πάνε στραβά... Ακόμα κι όταν αυτό το στραβά κρατάει καιρό...
Ο τελευταίος καιρός ήταν ομολογουμένως δύσκολος... Και ίσως τον έκανα πιο δύσκολο κι εγώ με τις μαύρες σκέψεις και όλες αυτές τις φοβίες που ευτυχώς αποδείχτηκαν απλά φοβίες και παραπληροφόρηση των διαφόρων άσχετων γιατρών που κατά καιρούς τυχαίνουν στο δρόμο μας... Εντάξει, νομίζω πως δεν πανικοβλήθηκα άδικα... Τώρα όμως ξαφνικά ο πόνος που νιώθω από την επέμβαση είναι απλά πόνος που ξέρω πως θα περάσει και θα επανέλθω δρυμήτερη... Γιατί ο πόνος που αντιμετωπίζεται με παυσίπονα αντέχεται... Τον άλλο πόνο δεν έχω μάθει ακόμα να αντιμετωπίζω... Τον πόνο από τις διάφορες σκέψεις, για τον οποίο δεν υπάρχουν φάρμακα... Το μόνο φάρμακο που υπάρχει για αυτές είναι ο χρόνος, οι θετικές σκέψεις, και οι δικοί μας άνθρωποι που είναι δίπλα μας... Αυτό μόνο... Και ναι, πονάω πολύ τώρα, αλλά είναι μόνο σωματικός πόνος αυτός και θα περάσει...
Ισχύει αυτό που λέμε πως τα πάντα γίνονται για κάποιο σκοπό... Που άλλοτε καταλαβαίνουμε και άλλοτε όχι... Είναι εκπληκτικό πως μία επέμβαση ρουτίνας τελικά - ευτυχώς - σε κάνει να συνειδητοποιείς τόσα πολλά, σε κάνει να θυμηθείς τόσα δεδομένα, ξεχασμένα ίσως, σημαντικά πράγματα στη ζωή σου... Σε κάνει να ξαναθυμηθείς πως έχεις χέρια δίπλα σου να κρατηθείς, να σε βοηθήσουν να ξανασηκωθείς... Λίγους και δοκιμασμένους ανθρώπους...
Ακόμα χαμογελάω όταν σκέφτομαι τις νοσοκόμες να σε κοιτάνε καλά καλά όταν σου έλεγαν να βγεις έξω και εσύ τις αγριοκοιτούσες λέγοντάς τους: "Μην τυχόν και την πονέσετε! Θα είμαι απ' έξω και θα ακούω!"... Έτσι αντιμετωπίζω τον πόνο... Γιατί απλά δεν είμαι μόνη...
Κι όπως σου είπα καθώς με πέρνανε με το φορείο... Μη φοβάσαι... Δεν με ξεφορτώνεστε τόσο εύκολα! Ότι και να κάνετε! Ακούς κουμπάρε; Εφτάψυχη όπως λες κι εσύ! Σαν τις γάτες!
Ο τελευταίος καιρός ήταν ομολογουμένως δύσκολος... Και ίσως τον έκανα πιο δύσκολο κι εγώ με τις μαύρες σκέψεις και όλες αυτές τις φοβίες που ευτυχώς αποδείχτηκαν απλά φοβίες και παραπληροφόρηση των διαφόρων άσχετων γιατρών που κατά καιρούς τυχαίνουν στο δρόμο μας... Εντάξει, νομίζω πως δεν πανικοβλήθηκα άδικα... Τώρα όμως ξαφνικά ο πόνος που νιώθω από την επέμβαση είναι απλά πόνος που ξέρω πως θα περάσει και θα επανέλθω δρυμήτερη... Γιατί ο πόνος που αντιμετωπίζεται με παυσίπονα αντέχεται... Τον άλλο πόνο δεν έχω μάθει ακόμα να αντιμετωπίζω... Τον πόνο από τις διάφορες σκέψεις, για τον οποίο δεν υπάρχουν φάρμακα... Το μόνο φάρμακο που υπάρχει για αυτές είναι ο χρόνος, οι θετικές σκέψεις, και οι δικοί μας άνθρωποι που είναι δίπλα μας... Αυτό μόνο... Και ναι, πονάω πολύ τώρα, αλλά είναι μόνο σωματικός πόνος αυτός και θα περάσει...
Ισχύει αυτό που λέμε πως τα πάντα γίνονται για κάποιο σκοπό... Που άλλοτε καταλαβαίνουμε και άλλοτε όχι... Είναι εκπληκτικό πως μία επέμβαση ρουτίνας τελικά - ευτυχώς - σε κάνει να συνειδητοποιείς τόσα πολλά, σε κάνει να θυμηθείς τόσα δεδομένα, ξεχασμένα ίσως, σημαντικά πράγματα στη ζωή σου... Σε κάνει να ξαναθυμηθείς πως έχεις χέρια δίπλα σου να κρατηθείς, να σε βοηθήσουν να ξανασηκωθείς... Λίγους και δοκιμασμένους ανθρώπους...
Ακόμα χαμογελάω όταν σκέφτομαι τις νοσοκόμες να σε κοιτάνε καλά καλά όταν σου έλεγαν να βγεις έξω και εσύ τις αγριοκοιτούσες λέγοντάς τους: "Μην τυχόν και την πονέσετε! Θα είμαι απ' έξω και θα ακούω!"... Έτσι αντιμετωπίζω τον πόνο... Γιατί απλά δεν είμαι μόνη...
Κι όπως σου είπα καθώς με πέρνανε με το φορείο... Μη φοβάσαι... Δεν με ξεφορτώνεστε τόσο εύκολα! Ότι και να κάνετε! Ακούς κουμπάρε; Εφτάψυχη όπως λες κι εσύ! Σαν τις γάτες!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου