Είναι κάτι πολύ συνηθισμένο και ως ένα σημείο πολύ φυσιολογικό. Γινόμαστε μαμάδες και παραμελούμε τον εαυτό μας.. Ξεχνάμε πως είμαστε και γυναίκες εκτός από μαμάδες... Πριν γίνω μαμά, μου φαινόταν αδιανόητο να βλέπω γυναίκες να γυρίζουν την πλάτη τόσο στον εαυτό τους όσο και στον άντρα τους. Όταν έμεινα έγκυος, έδωσα ένα στοίχημα με τον εαυτό μου. Να παλέψω να μην γίνω έτσι. Ομολογουμένως είναι μία πολύ δύσκολη αποστολή, αλλά όχι ακατόρθωτη τελικά, εφόσον φυσικά υπάρχει και η απαραίτητη βοήθεια και από τον σύντροφό μας...
Στην εγκυμοσύνη ένιωθα πάρα πολύ άσχημη και νομίζω το παθαίνουμε οι περισσότερες γυναίκες, όσο υπέροχο και μοναδικό κι αν είναι το συναίσθημα της μητρότητας, δεν μπορεί να είναι χαρούμενη μία γυναίκα βλέποντας τόσες αλλαγές στο σώμα της... Εντάξει και αυτή είναι μία περίοδος που δεν μπορούμε στ' αλήθεια να κάνουμε και πολλά... Αλλά από τη στιγμή που γεννάμε και μετά, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχουμε κι εμείς αλλά και οι γύρω μας... Δεν είμαστε μόνο μαμάδες...Είμαστε και μαμάδες... Ένας παραπάνω ρόλος ανάμεσα στους πολλούς που έχουμε και αδιαμφισβήτητα ο πιο σημαντικός της ζωής μας... Και φυσικά ακόμα θυμάμαι τα βλέμματα και το ύφος των περισσοτέρων που ήρθαν να με δουν στο μαιευτήριο λίγο μετά αφού είχα γεννήσει και προς έκπληξή τους, τους υποδεχόταν στο δωμάτιο ο άντρας μου, αφού εγώ είχα πάει κωμμωτήριο... Και ξέρω πως για τους περισσότερους αυτό μοιάζει παρανοϊκό, αλλά για μένα ήταν και εξακολουθεί να είναι η ανάγκη του να μην ξεχάσω πως πάνω απ' όλα είμαι γυναίκα και δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να το ξεχάσει αυτό και ο άντρας μου... Γιατί μόλις είχα δημιουργήσει μία οικογένεια, και μετά από ατελείωτες ώρες ταλαιπωρίας ήθελα να κάνω κάτι για μένα... Γιατί εάν εγώ νιώθω καλύτερα με εμένα, τότε αυτό μπορώ να το μεταδώσω και στο ίδιο μου το παιδί.... Γιατί μου έχει μείνει πάρα πολύ έντονα μία έκφραση ενός παιδιού προς τη μάνα του "Αμάν μωρέ, βγάλε επιτέλους τις πυτζάμες με τα αρκουδάκια από πάνω σου! Με το που γυρίζεις από τη δουλειά, φοράς τα αρκουδάκια σου και χώνεσαι στην κουζίνα!" ... Το ίδιο το παιδί προσπαθούσε να ξυπνήσει τη μάνα του... Ομολογώ πως από τότε δεν αγόρασα ποτέ πυτζάμα με αρκουδάκια και είναι κάτι που μου έχει μείνει... Και αναρωτιέμαι, εάν την έβλεπε έτσι το παιδί της, πώς την έβλεπε ο άντρας της;.... Σε πείσμα όλων αυτών, θυμάμαι τον εαυτό μου να είμαι στο σπίτι με ένα νεογέννητο και μετά από τα γνωστά ξενύχτια, το θηλασμό, το πλύσιμο, το σιδέρωμα και όλα τα παρελκόμενα, μόλις κατάφερνα και την έβαζα για ύπνο, η πρώτη κίνηση που έκανα ήταν να πάω να ντυθώ, να χτενιστώ και να βαφτώ... Κοιταζόμουνα στον καθρέφτη, χαμογελούσα και ξάπλωνα στον καναπέ να κοιμηθώ... Και εγώ ένιωθα καλύτερα με τον εαυτό μου, και στο παιδί μου αντανακλούσε αυτό, αλλά και ο άντρας μου γυρνώντας από τη δουλειά, έβρισκε μια κατάκοπη, αλλά τουλάχιστον περιποιημένη γυναίκα... Έπειτα πάλεψα πάρα πολύ με τον εαυτό μου, με βοήθησαν και οι διάφορες φίλες που είχαν ήδη παιδιά, πως δεν είναι και τόσο κακό να αφήσεις λίγες ώρες το παιδί σου για να βγεις λιγάκι έξω... Να πάρεις τον άντρα σου να πας μια βόλτα, να πιεις ένα καφέ, να περπατήσεις, να θυμηθείτε και οι δύο πως εκτός από γονείς είστε και ζευγάρι... Κάπου εκεί θέλω να καταλήξω έπειτα από μία συζήτηση που είχα προχθές με μία φίλη, για το πώς καταλήγουν τα ζευγάρια... Να ζουν συμβατικά, σ' ένα γάμο που δεν τους εκφράζει πια, που δεν νιώθουν τίποτα πια, απλά και μόνο γιατί έγιναν μαμάδες.... Γιατί δεν έχουν επιλογές... Γιατί όταν αποφάσισαν να κάνουν οικογένεια πίστεψαν πως θα αλλάξουν τον άνθρωπό τους.... Μα είναι δυνατόν;;... Εγώ εξακολουθώ να διαφωνώ... Η ζωή είναι πολύ μικρή και οι συμβιβασμοί που κάνουμε έτσι κι αλλιώς άπειροι... Όχι λοιπόν, δεν συμφωνώ να μένεις σε μία σχέση, σε ένα γάμο, απλά και μόνο γιατί έχεις βολευτεί, γιατί δεν έχεις επιλογή, γιατί έπειτα η ζωή σου θα είναι πιο δύσκολη, γιατί είσαι μαμά.... Ναι, πράγματι υπάρχουν πρακτικά προβλήματα που θα πρέπει να λυθούν, αλλά το να νιώθεις μόνος μέσα σε μία σχέση δεν είναι λύση... Το κάνουν λέει για τα παιδιά... Μα τι πιστεύουν; Είναι δυνατόν τα παιδιά να μην αντιλαμβάνονται τη δυστυχία στο πρόσωπο της μάνας ή του πατέρα;;;; Και μετά μεγαλώνοντας θα κουβαλάνε το βάρος και την ευθύνη αυτής της δυστυχίας;;; Όχι, εξακολουθώ να μην το δέχομαι.... Να προσπαθήσουν να τα βρουν,ναι. Να συζητήσουν και να αναθεωρήσουν κάποια πράγματα, ναι. Να παλέψουν να λύσουν τα προβλήματα και να ξαναερωτευτούν, ναι. Να συμβιβαστούν σε ότι αντέχουν και να κάνουν βήματα πίσω και οι δύο, ναι. Να παραμένουν σε ένα γάμο, σε μία σχέση, συμβατικά κάνοντας ο καθένας τη ζωή του, όχι.Δεν το δέχομαι. Αυτό δεν είναι οικογένεια, δεν είναι σχέση, δεν είναι γάμος... Είναι δύο δυστυχισμένοι άνθρωποι, που συμβιώνουν και καταναλώνουν τη ζωή τους, τη μικρή ζωή τους, κάνοντας και τα παιδιά τους δυστυχισμένα, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουν... Οι σχέσεις θέλουν προσπάθεια... Είναι μία διαρκής μάχη, να μη χαθεί η μαγεία...
Και είτε μας αρέσει είτε όχι, τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχουμε εμείς, οι γυναίκες... Όχι δεν λέω πως είναι εύκολος ο ρόλος μας ή καλύτερα οι ρόλοι μας, αλλά δυστυχώς εμείς κινούμε τα νήματα στην οικογένεια. Κι αν θέλουμε να τη διατηρήσουμε υγιή, θα πρέπει να παλεύουμε διαρκώς για αυτό... Το μεγαλύτερο λάθος που θεωρώ πως κάνουμε είναι πως ζητιανεύουμε λίγο χρόνο για εμάς, ενώ δεν είναι έτσι. Θα έπρεπε να είναι δεδομένος. Μοιρασμένες οι ευθύνες εξ αρχής. Δεν είμαστε μαμάδες. Είμαστε γονείς. Και οι γονείς σε μία οικογένεια η οποία δεν είναι μονογονεϊκή, είναι δύο... Θα πρέπει να τον απαιτούμε το χρόνο μας... Για να μπορούμε να μη χάνουμε το δρόμο μας... Χωρίς ενοχές ούτε απέναντι στα παιδιά μας, αλλά ούτε και απέναντι στον άντρα μας... Γιατί είναι δύσκολο, αλλά εμείς καθορίζουμε τη μοίρα μας... το πεπρωμένο μας...
Και φυσικά, δεν αφήνω έξω από τις ευθύνες και τους άντρες, ισχύουν τα ίδια και για εκείνους... Αλλά εγώ επειδή είμαι γυναίκα, σκέφτομαι σαν γυναίκα και μιλάω σαν γυναίκα... Και εάν δεν παλέψει και ο άντρας να κρατήσει τη γυναίκα του, θα υπάρξουν τα αντίστοιχα αποτελέσματα... Αλλά αυτή είναι μία άλλη ιστορία....
Στην εγκυμοσύνη ένιωθα πάρα πολύ άσχημη και νομίζω το παθαίνουμε οι περισσότερες γυναίκες, όσο υπέροχο και μοναδικό κι αν είναι το συναίσθημα της μητρότητας, δεν μπορεί να είναι χαρούμενη μία γυναίκα βλέποντας τόσες αλλαγές στο σώμα της... Εντάξει και αυτή είναι μία περίοδος που δεν μπορούμε στ' αλήθεια να κάνουμε και πολλά... Αλλά από τη στιγμή που γεννάμε και μετά, δεν πρέπει να ξεχνάμε πως υπάρχουμε κι εμείς αλλά και οι γύρω μας... Δεν είμαστε μόνο μαμάδες...Είμαστε και μαμάδες... Ένας παραπάνω ρόλος ανάμεσα στους πολλούς που έχουμε και αδιαμφισβήτητα ο πιο σημαντικός της ζωής μας... Και φυσικά ακόμα θυμάμαι τα βλέμματα και το ύφος των περισσοτέρων που ήρθαν να με δουν στο μαιευτήριο λίγο μετά αφού είχα γεννήσει και προς έκπληξή τους, τους υποδεχόταν στο δωμάτιο ο άντρας μου, αφού εγώ είχα πάει κωμμωτήριο... Και ξέρω πως για τους περισσότερους αυτό μοιάζει παρανοϊκό, αλλά για μένα ήταν και εξακολουθεί να είναι η ανάγκη του να μην ξεχάσω πως πάνω απ' όλα είμαι γυναίκα και δεν ήθελα σε καμία περίπτωση να το ξεχάσει αυτό και ο άντρας μου... Γιατί μόλις είχα δημιουργήσει μία οικογένεια, και μετά από ατελείωτες ώρες ταλαιπωρίας ήθελα να κάνω κάτι για μένα... Γιατί εάν εγώ νιώθω καλύτερα με εμένα, τότε αυτό μπορώ να το μεταδώσω και στο ίδιο μου το παιδί.... Γιατί μου έχει μείνει πάρα πολύ έντονα μία έκφραση ενός παιδιού προς τη μάνα του "Αμάν μωρέ, βγάλε επιτέλους τις πυτζάμες με τα αρκουδάκια από πάνω σου! Με το που γυρίζεις από τη δουλειά, φοράς τα αρκουδάκια σου και χώνεσαι στην κουζίνα!" ... Το ίδιο το παιδί προσπαθούσε να ξυπνήσει τη μάνα του... Ομολογώ πως από τότε δεν αγόρασα ποτέ πυτζάμα με αρκουδάκια και είναι κάτι που μου έχει μείνει... Και αναρωτιέμαι, εάν την έβλεπε έτσι το παιδί της, πώς την έβλεπε ο άντρας της;.... Σε πείσμα όλων αυτών, θυμάμαι τον εαυτό μου να είμαι στο σπίτι με ένα νεογέννητο και μετά από τα γνωστά ξενύχτια, το θηλασμό, το πλύσιμο, το σιδέρωμα και όλα τα παρελκόμενα, μόλις κατάφερνα και την έβαζα για ύπνο, η πρώτη κίνηση που έκανα ήταν να πάω να ντυθώ, να χτενιστώ και να βαφτώ... Κοιταζόμουνα στον καθρέφτη, χαμογελούσα και ξάπλωνα στον καναπέ να κοιμηθώ... Και εγώ ένιωθα καλύτερα με τον εαυτό μου, και στο παιδί μου αντανακλούσε αυτό, αλλά και ο άντρας μου γυρνώντας από τη δουλειά, έβρισκε μια κατάκοπη, αλλά τουλάχιστον περιποιημένη γυναίκα... Έπειτα πάλεψα πάρα πολύ με τον εαυτό μου, με βοήθησαν και οι διάφορες φίλες που είχαν ήδη παιδιά, πως δεν είναι και τόσο κακό να αφήσεις λίγες ώρες το παιδί σου για να βγεις λιγάκι έξω... Να πάρεις τον άντρα σου να πας μια βόλτα, να πιεις ένα καφέ, να περπατήσεις, να θυμηθείτε και οι δύο πως εκτός από γονείς είστε και ζευγάρι... Κάπου εκεί θέλω να καταλήξω έπειτα από μία συζήτηση που είχα προχθές με μία φίλη, για το πώς καταλήγουν τα ζευγάρια... Να ζουν συμβατικά, σ' ένα γάμο που δεν τους εκφράζει πια, που δεν νιώθουν τίποτα πια, απλά και μόνο γιατί έγιναν μαμάδες.... Γιατί δεν έχουν επιλογές... Γιατί όταν αποφάσισαν να κάνουν οικογένεια πίστεψαν πως θα αλλάξουν τον άνθρωπό τους.... Μα είναι δυνατόν;;... Εγώ εξακολουθώ να διαφωνώ... Η ζωή είναι πολύ μικρή και οι συμβιβασμοί που κάνουμε έτσι κι αλλιώς άπειροι... Όχι λοιπόν, δεν συμφωνώ να μένεις σε μία σχέση, σε ένα γάμο, απλά και μόνο γιατί έχεις βολευτεί, γιατί δεν έχεις επιλογή, γιατί έπειτα η ζωή σου θα είναι πιο δύσκολη, γιατί είσαι μαμά.... Ναι, πράγματι υπάρχουν πρακτικά προβλήματα που θα πρέπει να λυθούν, αλλά το να νιώθεις μόνος μέσα σε μία σχέση δεν είναι λύση... Το κάνουν λέει για τα παιδιά... Μα τι πιστεύουν; Είναι δυνατόν τα παιδιά να μην αντιλαμβάνονται τη δυστυχία στο πρόσωπο της μάνας ή του πατέρα;;;; Και μετά μεγαλώνοντας θα κουβαλάνε το βάρος και την ευθύνη αυτής της δυστυχίας;;; Όχι, εξακολουθώ να μην το δέχομαι.... Να προσπαθήσουν να τα βρουν,ναι. Να συζητήσουν και να αναθεωρήσουν κάποια πράγματα, ναι. Να παλέψουν να λύσουν τα προβλήματα και να ξαναερωτευτούν, ναι. Να συμβιβαστούν σε ότι αντέχουν και να κάνουν βήματα πίσω και οι δύο, ναι. Να παραμένουν σε ένα γάμο, σε μία σχέση, συμβατικά κάνοντας ο καθένας τη ζωή του, όχι.Δεν το δέχομαι. Αυτό δεν είναι οικογένεια, δεν είναι σχέση, δεν είναι γάμος... Είναι δύο δυστυχισμένοι άνθρωποι, που συμβιώνουν και καταναλώνουν τη ζωή τους, τη μικρή ζωή τους, κάνοντας και τα παιδιά τους δυστυχισμένα, ακόμα κι αν δεν το καταλαβαίνουν... Οι σχέσεις θέλουν προσπάθεια... Είναι μία διαρκής μάχη, να μη χαθεί η μαγεία...
Και είτε μας αρέσει είτε όχι, τη μεγαλύτερη ευθύνη την έχουμε εμείς, οι γυναίκες... Όχι δεν λέω πως είναι εύκολος ο ρόλος μας ή καλύτερα οι ρόλοι μας, αλλά δυστυχώς εμείς κινούμε τα νήματα στην οικογένεια. Κι αν θέλουμε να τη διατηρήσουμε υγιή, θα πρέπει να παλεύουμε διαρκώς για αυτό... Το μεγαλύτερο λάθος που θεωρώ πως κάνουμε είναι πως ζητιανεύουμε λίγο χρόνο για εμάς, ενώ δεν είναι έτσι. Θα έπρεπε να είναι δεδομένος. Μοιρασμένες οι ευθύνες εξ αρχής. Δεν είμαστε μαμάδες. Είμαστε γονείς. Και οι γονείς σε μία οικογένεια η οποία δεν είναι μονογονεϊκή, είναι δύο... Θα πρέπει να τον απαιτούμε το χρόνο μας... Για να μπορούμε να μη χάνουμε το δρόμο μας... Χωρίς ενοχές ούτε απέναντι στα παιδιά μας, αλλά ούτε και απέναντι στον άντρα μας... Γιατί είναι δύσκολο, αλλά εμείς καθορίζουμε τη μοίρα μας... το πεπρωμένο μας...
Και φυσικά, δεν αφήνω έξω από τις ευθύνες και τους άντρες, ισχύουν τα ίδια και για εκείνους... Αλλά εγώ επειδή είμαι γυναίκα, σκέφτομαι σαν γυναίκα και μιλάω σαν γυναίκα... Και εάν δεν παλέψει και ο άντρας να κρατήσει τη γυναίκα του, θα υπάρξουν τα αντίστοιχα αποτελέσματα... Αλλά αυτή είναι μία άλλη ιστορία....
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου