Εγώ περπάτησα στο δρόμο το δικό σου..

Μία αφιέρωση από τη Νικόλ σε έναν άνθρωπο που αγάπησε πολύ...
Ζήτησε λίγο χώρο για να εκφράσει το δικό της πόνο... Με μια ευχή... Οι άνθρωποι γύρω της να μην είναι τίποτα λιγότερο από αυτό που έχει πιστέψει για αυτούς... Να μην έχει πέσει έξω...

"Εγώ περπάτησα στο δρόμο το δικό σου για να σε συναντήσω... Παρόλο που ήταν ένας δρόμος που δεν μου άρεσε. Υπήρχες όμως εσύ. + τα βήματά σου ήταν δίπλα στα δικά μου + έτσι τον αγάπησα αυτόν τον δρόμο. Όπως αγάπησα + εσένα. Δεν θα σου χρεώσω ποτέ ότι έμεινα. Δεν ήθελα να το βάλω στα πόδια, αυτό με κράτησε. Όταν έφευγα άκουσα στο ράδιο ένα τραγούδι που κάποιο βράδυ με ρώτησες αν αντέχω να ακούσω. σκέφτηκα πως κάτι δεν έχω καταλάβει. Δεν κάθησες μια στιγμη να συζητησουμε. Να με ακουσεις. Η αληθεια όσο + αν ποναει, βοηθαει. Περασε ο έρωτας; Ήταν ένα αποθημένο και τελειώσε; Φέρεσαι έτσι για να με προστατέψεις; Κουράστηκες; Ζήλεψες; Πόνεσες; Πληγώθηκες; Ποια είναι η αλήθεια σου; Γιατί αυτό το ψυχρό βλέμμα και η κρύα αγκαλιά σήμερα ήταν σαν να μη με αγαπησες ποτε!Πόσο δύσκολο μπορεί να είναι να βρεις το χρόνο να μιλήσουμε; Αντρίκια όπως πίστευα πάντα πως φέρεσαι; Πόσο δύσκολο είναι να ξεστομίσεις τη δική οσυ αλήθεια; Το οτι δεν είμαστε μαζί δεν σημαίνει ότι δεν μου οφείλεις την αληθεια. Να καταλαβω! ετσι θα βοηθησω τον εαυτο μου. αυτη τη βοηθεια σου ζητάω.
Εγώ περπάτησα το δρόμο το δικό σου... εσύ απλά μίλα μου... Αυτό μου το οφείλεις"
ΝΙΚΟΛ