Για τους ανθρώπους που μας σκέφτονται...

Νομίζω πως όλοι έχουμε στιγμές, που δεν είμαστε καλά, που μας παίρνει λίγο περισσότερο από κάτω, που καταρρέουμε, που απογοητευόμαστε, που φοβόμαστε. Άλλοι το εκφράζουν κι άλλοι το κρύβουν καλά μέσα τους...
Εγώ ανήκω σε αυτούς που το κρύβουν και το καλύπτουν καλά από τον περίγυρο και ανοίγομαι σε ελάχιστους δικούς μου ανθρώπους, μετρημένους, που θέλω να ξέρουν... Που δεν νιώθω την ανάγκη να κρύβομαι από αυτούς, γιατί τους θεωρώ δικούς μου ανθρώπους... Ομολογώ πως πολλές φορές η φόρτιση γίνεται μεγαλύτερη όταν νιώθω έτσι και πρέπει να δείχνω χαρούμενη.. Ζορίστηκα πολύ στη δουλειά αυτές τις μέρες που ένιωθα έτσι και έπρεπε να γελάω όλη μέρα για να μην αντιληφθεί κανείς πως δεν ήμουν καλά... Όχι από ένα γεγονός, αλλά από δύο τρία που μου ήρθαν μαζεμένα... Κι ίσως αν είχα το χρόνο να ξεσπάσω, να μην μ' έπαιρνε τόσο από κάτω... Αλλά ζορίστηκα, πιέστηκα, τα κράτησα, υποκρίθηκα κι έπεσα ακόμα περισσότερο.
Αυτές τις στιγμές λοιπόν, είναι ότι πιο όμορφο να υπάρχουν αυτοί οι λιγοστοί άνθρωποι γύρω σου, που θα σε πάρουν ένα τηλέφωνο για να σ' ακούσουν, να βεβαιωθούν πως είσαι καλά, να σ' εμψυχώσουν, να σου θυμίσουν όλα όσα ξεχνάς, να σου πουν 'πήρα να με βρίσεις, να ξεσπάσεις', να σου στείλουν ένα μήνυμα απλά για να σου θυμίσουν πως υπάρχουν και σε σκέφτονται, να σε κάνουν μια σφιχτή αγκαλιά, να σου πουν ένα αστείο να γελάσεις και όταν χρειάζεται ακόμα και να στα 'ψάλουν' για να συνέλθεις... Αυτές τις στιγμές παίρνω δύναμη και νιώθω πιο εύκολα αυτά που έρχονται... Αυτές τις στιγμές, αντέχω περισσότερο...
Αυτές τις στιγμές, συνειδητοποιώ πως ότι αξίζει το έχουμε. Και τότε γίνονται πιο εύκολα και πιο όμορφα τα πάντα...