Ευτυχία...

Πόσες φορές δεν αναζητάμε την ευτυχία και αναπολώντας το  παρελθόν θυμόμαστε ότι τότε ήμασταν καλύτερα;... Αναρωτιέμαι όμως αν τότε το αντιλαμβανόμασταν... ή αν η απόκτηση για την ευτυχία είναι μία διαρκής προσπάθεια, ένας διαρκής αγώνας, στον οποίο είμαστε μονίμως χαμένοι γιατί χάνουμε την ευτυχία της στιγμής... Είναι τόσες οι διαφορετικές απόψεις, ακόμα και σε εμάς τους ίδιους, ανάλογα με τη στιγμή  που ζούμε... Η ευτυχία είναι τέχνη που χρειάζεται διαρκή εξάσκηση σαν το βιολί ή μήπως όταν γίνεται αυτοσκοπός, χάνεται η ίδια η ζωή;...
Νομίζω ότι ευτυχία δεν είναι ένας σταθμός που φτάνεις, αλλά ένας τρόπος να ταξιδεύεις... Γιατί αν έχεις ένα όμορφο ταξίδι, τι νόημα έχει ο προορισμός; πόση σημασία έχει τελικά αν στο ταξίδι αυτό περνούσες όμορφα;.. Κάποιοι πιστεύουν πως όταν είσαι ευτυχισμένος, απλά αρνείσαι να δεις τον κόσμο πραγματικά... Κι αν είναι έτσι; Εγώ ζω στον κόσμο το δικό μου και περνάω υπέροχα εκεί... Τι κι αν δεν είναι πραγματικός αλλά φανταστικός; Πειράζει τόσο πολύ στ' αλήθεια αναρωτιέμαι... Ίσως ευτυχία είναι να ξέρεις τα όριά σου και να σου αρέσουν. Το να αναγνωρίζεις τον εαυτό σου χωρίς να τρομάζεις.. Το να τα έχεις καλά με τη συνείδησή σου...Δεν ξέρω αν μπορούμε να μιλήσουμε πραγματικά για ευτυχία. Μπορούμε σίγουρα να μιλήσουμε για αυτό που την καταστρέφει και για αυτό που τη δημιουργεί...
Ο Πυθαγόρας, ο αρχαίος Έλληνας φιλόσοφος είχε πει: "δεν χρειάζεται να ψάχνουμε την ευτυχία, είναι πάντα μέσα μας"...
Το να είσαι ευτυχισμένος λοιπόν, δεν σημαίνει ότι όλα είναι τέλεια. Σημαίνει ότι έχεις αποφασίσει να δεις πέρα από τις ατέλειες... Γιατί είναι ευτυχία να σηκωνόμαστε το πρωί να πάμε στη δουλειά μας, γιατί μπορούμε να σηκωθούμε και γιατί την έχουμε... Είναι ευτυχία να μιλάμε με φίλους, γιατί σημαίνει ότι ακούμε και τους έχουμε... είναι ευτυχία να μπορούμε να κάνουμε εκατομμύρια μικροπράγματα κάθε μέρα, γιατί απλά μπορούμε... Τι κι αν πηγαίνουν κάποια πράγματα στραβά; Τι κι αν δεν είναι όλα όπως θα θέλαμε να είναι; Τι κι αν πληρώνουμε αμαρτίες άλλων; Τι κι αν ταλαιπωρούμαστε;... Είμαστε καλά κι έχουμε τη δυνατότητα να ταλαιπωρούμαστε και να γκρινιάζουμε... Κι αυτό από μόνο του θα έπρεπε να είναι ευτυχία...